Stuurman: Help, een indringer!

De autobranche zit danig in haar maag met een indringer, een nagel aan haar doodskist. Die komt uit de Verenigde Staten, uitgerekend een regio die we op mobiliteitsgebied de laatste decennia inferieur achten, want achterhaald in zijn productontwikkeling. Toch? Nou, Tesla geenszins. Uit het niets stond in Californië ineens een firma op, overigens alweer veertien jaar geleden, die alles anders ging doen. Detroit en zijn Europese tegenhangers sliepen er geen nacht minder op, totdat die onbeduidende vlo zich tot een luis in de pels ging ontwikkelen en ook nog eens een flinke keel opzette. Elon Musk, de steenrijke CEO van Tesla die geld maakte met vernieuwende concepten in de internetwereld, verkondigde herhaaldelijk in niet al te bedekte termen dat het snel gedaan zou zijn met de ouderwetse producten en ideeën van de oerconservatieve autosector. Toen waren de rapen gaar en kon hij wachten op een reactie. Geen positieve, uiteraard.

Feiten genoeg om dat nare, arrogante mannetje mee om de oren te slaan. De financiële verliezen blijven zich maar opstapelen, er heersen misstanden op de werkvloer en wie niet optimaal functioneert, wordt er zonder pardon uitgebonjourd, de automatisering kampt met een serie onbetrouwbare robots van Duitse makelij (sabotage?), de producten bevatten fouten (denk maar aan de ongelukken met de Autopilot) en Tesla krijgt de levertijden van de nieuwe Model 3 vooralsnog niet onder controle. Tegelijkertijd lanceert het doodleuk en met veel bombarie een kersverse Roadster en een heuse vrachtwagen, de Semi Truck, uiteraard elektrisch aangedreven. Musk legt de commentaren naast zich neer en richt de blik voorwaarts. Dat komt niet jofel over, maar hij weet als geen ander dat je kift geen podium moet geven. Trouwens, de concurrentie vormt ook geen schoolvoorbeeld van oprecht fatsoen en een goede moraal. Verre van.

Waar de autobranche niet omheen kan, is dat Tesla baanbrekende dingen doet en steeds beter begint te slagen in zijn missie om de wereld van emissievrije mobiliteit te voorzien, mits de mensheid groene stroom aanwendt om de accu’s op te laden. Het wist op miraculeuze wijze de acceptatie van elektrisch rijden te bewerkstelligen, waar andere (telkens halfbakken) initiatieven altijd weggelachen werden. Voor het eerst konden degenen die het aandurfden wél vertrouwen op een acceptabele actieradius, laten we zeggen minstens 400 kilometer. Om de benauwdheid van stilvallen verder weg te nemen, introduceerde Tesla op talloze plekken in de wereld een enorm netwerk van Superchargers; gratis beschikbare laadpalen voor de klanten. Zakelijk rijdend Nederland en de taxiwereld hebben de Model S in de armen gesloten, zonder dat iemand liep te mekkeren over gebrek aan imago van een nieuwe speler. Dat zal Lexus en Infiniti nog steeds heel erg pijn doen. Natuurlijk vormden fiscale voordelen een doorslaggevende factor in deze, maar die worden niet voor niets verstrekt. Tesla is de olie in een vastgeroeste autobranche, de dappere David die tussen de Goliaths écht nieuwe wegen inslaat en die verder durft te kijken dan een snel verdienmodel. De rest van de sector klampt zich huilend vast aan vrijwel uitontwikkelde verbrandingsmotoren zonder toekomstperspectief, aangevuld met hybrides en een enkele elektrische versie onder druk van de overheden. Hoezo moraal?

Aart van der Haagen

Foto's:


0