11 oktober 2015

Ad Penninx streed als tiener tegen anorexia

GEMERT – In zijn Gemertse tienerjaren worstelde Ad Penninx met een ernstige eetstoornis. Onder de titel Meisjesziekte heeft hij zijn eerste e-book Meisjesziekte gelanceerd, waarin hij openhartig vertelt over zijn gevecht tegen anorexia.

Als ervaringsexpert is het zijn missie om mannen met een psychische aandoening, een eetstoornis in het bijzonder, een stem te geven en het thema uit de taboesfeer te halen.

Perfectionist

“Kijk.” Hij laat een foto zien en wijst op een tiener in het midden. De jongen op de afbeelding is niet bepaald van het formaat Dik Trom, hooguit mollig. “Dat was ik”, vervolgt hij. “Iemand die niet lekker in zijn vel zat en zichzelf veel te dik vond.” Een korte stilte. “Ik ben van nature een perfectionist en leg de lat voor mezelf hoog. Omdat ik destijds niet aan de eisen kon voldoen die ik aan mezelf stelde, had ik een laag zelfbeeld. Juist in die periode gingen mijn ouders uit elkaar. Omdat zij in Gemert een bekend café runden had ik het gevoel dat ik door de scheiding in het middelpunt van de belangstelling kwam te staan en dat wilde ik niet. De hele situatie maakte me boos en verdrietig. Tot overmaat van ramp zag ik dat ik mijn vrienden wel aandacht van meisjes kregen en ik niet. Ik vond daarom dat ik slanker moest worden.“

Afvalrace

Op 15-jarige leeftijd startte hij met een helse afvalrace. “Ik wist niks van calorieën tot ik hoorde dat een van de cafébezoekers een 1000 calorieëndieet volgde. Vanaf dat moment ben ik me in de materie gaan verdiepen en een steeds strenger dieet gaan volgen. Na verloop van tijd bestond dat voornamelijk uit groente, fruit en ontzettend veel water. Ik had het gevoel volledig ‘in control’ te zijn en dat bracht rust. Ik was goed in mijn eetstoornis en daar was ik trots op. In werkelijkheid liet ik me geselen door mijn gedachten, maar dat realiseerde ik me later pas.”

Dwangmatig

Controledrang mondde uit in dwangmatig gedrag. “Als ik opstond moest ik van mezelf direct anderhalve liter water drinken en vijftig tot honderd push-ups doen. De woonkamer was mijn gymzaal, waar ik sprintjes trok om maar zoveel mogelijk vet te verbranden.”

Winter

Dat begon na verloop van tijd zijn tol te eisen. “Ik streefde naar controle, maar begon in werkelijkheid de grip op mijn leven kwijt te raken. Mijn lichaam protesteerde steeds meer tegen de ontberingen die het moest ondergaan. Tijdens sportwedstrijden moest ik me regelmatig in de rust laten wisselen, omdat ik helemaal op was. Ik was ontzettend moe, vaak duizelig en had het altijd koud. Voor mijn gevoel was het permanent winter. Ik sloot me steeds meer van de buitenwereld af. Ik had geen zin en geen energie om met mijn vrienden uit te gaan.”

Familie

Dus ging hij nog minder eten en nog meer sporten. Tot de bodem bereikt was. “Op mijn 17e besefte ik dat het zo niet verder kon, omdat mijn gezondheid steeds verder in gevaar kwam. Toen heb ik het thuis verteld. Dat is achteraf bezien een van de beste beslissingen in mijn leven geweest. Ik had de hulp van mijn familie hard nodig om het tij te kunnen keren.”

Gek

Hij schenkt een kop thee in en gaat verder met zijn verhaal. “Hoewel ik sterk vermagerd was, had er voorheen niemand aan me gevraagd of het wel goed met me ging. Terwijl er wel opmerkingen over mijn gewicht werden gemaakt toen ik wat steviger was. Ik moest dus zelf een duidelijk signaal afgeven. Terugkijkend is dat eigenlijk gek, hoewel ik niemand iets verwijt. Ik denk dat mijn moeder, verblind door liefde voor haar zoon, niet inzag dat ze meewerkte aan het in stand houden van mijn eetstoornis. Ze was waarschijnlijk ook bang dat ze mij zou verliezen als ze aan de bel zou trekken. Ik flipte destijds om het minste of geringste. “

Therapie

Gesteund door zijn naasten klopte hij aan bij de huisarts en die verwees hem door naar een psycholoog. “Daar heb ik opnieuw naar mezelf leren kijken. Letterlijk, want in de jaren daarvoor had ik mijn spiegelbeeld angstvallig gemeden.” Het was een proces dat met vallen en opstaan gepaard ging.“Naar mijn idee leidden al mijn leeftijdsgenoten een normaal en gelukkig leven en was ik de enige gek. Toen besefte ik nog onvoldoende dat er een verschil is tussen ‘real life’ en de werkelijkheid die je ervaart. Gedachten kunnen krachtig, maar ook misleidend zijn. Je bent niet per definitie wat je denkt.”

Broer

Na ruim een jaar therapie voelde hij zich sterk genoeg om een nieuw avontuur aan te gaan. Samen met zijn broer reisde hij een jaar lang door Australië en Nieuw Zeeland. “Aan hem heb ik heel veel steun gehad. Tijdens de trip waren we dag en nacht op elkaar aangewezen. Je kon je niet meer verschuilen voor de ander. We wisten dus al snel wat we aan elkaar hadden.”

Coaching

Met de nodige levenservaring in zijn bagage begon hij aan een studie. Sinds een jaar woont hij in Nijmegen. Daar, op 28-jarige leeftijd, gezond en wel en met een hbo-diploma op zak, staat hij vol in het leven. Van zijn ‘zwakte’ heeft hij zijn kracht gemaakt. Als ervaringsexpert gaat hij jonge mensen die in het heden met dezelfde problemen kampen als hij vroeger trainen en coachen.

Mooie mannen

Daarnaast heeft hij de website www.mooiemannenmooiemensen.nl in het leven geroepen, dat een platform biedt aan mannen met psychische, sociale, maatschappelijke en fysieke problemen die hun verhalen willen delen. Hij sport nog steeds, maar kan weer gewoon van eten genieten. “Ik ben ervan overtuigd dat je kunt genezen van een eetstoornis”. Lachend: Ik ben daar zelf het levende bewijs van.” Penninx plukt aan zijn baardje. “Het is en blijft een deel van mijn leven, omdat het de nodige littekens heeft achtergelaten”, geeft hij aan. “Maar ook met wat krassen op de ziel kun je een fijn leven leiden.”

Het boek ‘Meisjesziekte’ is  gratis te downloaden op adpenninx.nl .

Foto's:


A