Gemert-Bakel speldenknopje op wereldkaart

BAKEL – Cas van der Putten uit Bakel zet zich met 2700 andere studenten in voor internationale samenwerking. In Boston ontmoette hij ruim studenten-teams uit alle continenten. Geertje de Visscher vertelt trots over de ervaringen van haar zoon. En voegt daar tegelijkertijd een boodschap vol hoop aan toe.

“Onze zoon, Cas van der Putten, is in de gelukkige omstandigheden dat hij kan studeren”, zegt moeder Geertje.”Dat doet hij dan ook, vol overgave. Hij vindt zijn studie erg interessant en vindt er veel uitdaging in. Samen met zijn eveneens enthousiaste studiegenoten volgt hij zijn colleges, maakt hij zijn opdrachten, doet stages en veel onderzoek en zelfstudie. Kort geleden mochten belangstellenden een presentatie bijwonen die een groepje van elf studenten, waarvan onze zoon er één was, had georganiseerd. Deze presentatie was een voorbereiding op een internationale wedstrijd. Wij waren onder de indruk, net als alle andere aanwezigen die avond. Deze jonge studenten vertelden vol vuur over hun iGem project, ze waren deskundig in hun vakgebied en wisten hun tot dusver opgedane kennis goed over te brengen op hun publiek. Het werd een interessante avond in een prima sfeer en we kregen veel informatie.”

De studenten hadden een aandachtig publiek en kregen na afloop de welverdiende waardering van trotse familie.Vol goede moed vertrokken zij enkele dagen later naar Boston, waar meer dan 280 teams bijeen kwamen. Teams van ?all over the World’, uit Australië, Azië, Afrika, Europa, Noord- Amerika en Zuid- Amerika. Af en toe kregen wij een berichtje of een foto van onze razend enthousiaste zoon. Op hoogstaand niveau werd een internationale Jamboree gehouden, al die duizenden studenten verdedigden hun project en hadden volop belangstelling in de werken van hun tegenstanders. Ze zochten elkaar op, wisselden kennis en ervaring uit en deelden samen de maaltijd en een drankje. Het werd een ervaring om nooit te vergeten en waar voor iedereen veel voordeel uit te halen was.

“Toen hij weer thuis was kregen wij alle verhalen te horen en de vele foto`s te zien. Wat ons het eerst opviel was het enthousiasme en de samenwerking van deze mensen. Ongeacht afkomst, huidskleur of taal hadden ze belangstelling voor elkaar en veel plezier. Wij zagen op de foto`s de vele gemengde teams, mensen met soms onuitspreekbare namen, maar allemaal in contact met elkaar en met hetzelfde doel: onderzoek doen om te proberen de wereld een stukje beter te maken. We werden geraakt en waren trots, op al deze jonge mensen van verschillende nationaliteiten vol passie, voor onze wereld en elkaar. Tegelijkertijd kwamen er vragen: Waarom gaat het dan toch fout tegenwoordig, zoveel oorlogen en ellende, zoveel afgunst en haat? Waar zijn al die mensen die vroeger ook gepassioneerd waren? Ben je alleen op jonge leeftijd vol idealen en worden die later vergeten? Zijn ook deze jonge studenten gedoemd om over enkele jaren te vechten voor hun vermeende rechten en eigendommen? Ik kies ervoor om hoopvol te blijven. k hoop dat kinderen en jongeren van nu niet teleurgesteld worden en ik hoop dat ze oud mogen worden in een menswaardige wereld. Ik wil geloven in de goedheid van ons allen. Ik hoop dat er eens een tijd komt dat we samen in vrede kunnen leven, jong en oud, met elkaar.”

Foto's:


0