‘Het voelt alsof de lezer mij leest’

GEMERT- Kim Houtkamp is een schrijfster met een bijzonder verhaal. Kim heeft autisme. “PDD-NOS om precies te zijn.” De 29-jarige Gemertse debuteert als auteur met het eerste deel van Spiegelkinderen, een spannende fantasyreeks voor de jeugd die zich voor een deel in haar woonplaats afspeelt. Een openhartig gesprek met een hartveroverende doorzetter aan de vooravond van de Nationale Kinderboekenweek.

Door Marcel Bosmans

De diagnose Pdd-Nos werd bij Kim pas laat gesteld. “Ik was 18 en tot dan toe als ‘normaal’ door het leven gegaan. Van het ene op het andere moment kreeg ik het etiket autist opgeplakt. Daar wist ik me totaal geen raad mee.”

Twijfels en negatieve gevoelens kregen de overhand. Uiterlijk was er niets aan mij te zien, maar vanbinnen stapelden de donkere wolken zich op. Ik raakte in een diepe en langdurige depressie. Mijn directe omgeving wist aanvankelijk niet wat er speelde. Het duurde een hele tijd voordat ik het onder de aandacht kon brengen en om hulp kon vragen. Uiteindelijk lukte het me om de knop om te zetten. Ik was mijn depressieve zelf zo beu, dat me niets anders restte dan het heft weer in eigen hand te nemen.”

Therapie

Met een beetje hulp van buitenaf hervond ze haar levenskracht. “Schrijven is mijn therapie geworden, het perfecte instrument om mezelf te verkennen. De personages die ik tot leven laat komen, geven me meer inzicht in mezelf en in de wereld die me omringt.”

Autisme

Schrijven met autisme heeft voordelen volgens Kim. “Ik werk nauwgezet en gestructureerd en heb een goed oog voor details. Die eigenschappen helpen me het verhaal strak te houden. Romantische scenes beschrijven is lastiger voor mij. Ik kan me er niet zo goed in verplaatsen. Vanwege mijn autisme heb ik wat meer moeite met intimiteit dan gemiddeld. Daar moet ik dus research voor doen.”Kortgeleden maakte ze haar entrée als auteur. Ik schreef al veel langer korte verhalen, maar zuiver als hobby. Ik wilde wel een echte schrijver worden, maar dacht niet dat ik dat kon.”

Boodschap

Het verhaal voor haar eerste boek kiemde al twintig jaar in haar hoofd. “In de kern gaat het over jezelf vinden. Dat is een universeel thema. Spiegelkinderen is gecategoriseerd als jeugdboek, maar ik merk dat het vooral in de grote mensenwereld reactie oproept. Voor een kind is het een spannend boek, een volwassene leest tussen de regels door en ontdekt dat er een boodschap in verpakt zit. Hoewel het als fantasy te boek staat is het in mijn beleving een heel persoonlijk verhaal geworden. Het voelt alsof de lezer mij leest en dat is wennen.”

Signeren

In het middelpunt van de belangstelling staan is nieuw voor haar. “Ik was het meisje dat stil met een boek in een hoekje zat als anderen feestvierden. Een muurbloempje. In het heden sta ik met mijn uitgever op een drukbezochte beurs en word me gevraagd om mijn werk te signeren. Daar had ik vooraf geen rekening mee gehouden. Ik heb het niet geschreven met de intentie om het direct uit te brengen. Ik wilde het simpelweg uit mijn hoofd hebben.”

Verrassing

Een jaar geleden sprak ze op een Fantasy-event twee auteurs van uitgeverij Zilverspoor. Ik vertelde hen over mijn pennevruchten. ‘Daar zit onze uitgeefster, waarom stap je niet op haar af?’, was de wijze raad die ik meekreeg. Met lood in mijn schoenen volgde ik het advies op. Na een geanimeerd gesprek kreeg ik het verzoek om enkele pagina’s tekst naar haar door te sturen. Een paar maanden bleef het stil. Tot ik een berichtje in mijn mailbox kreeg. Het duurde een poos voordat ik genoeg moed verzameld had om het te openen. De inhoud verraste me. ‘Je boek wordt uitgegeven’.

Serieus

Spiegelkinderen 1: Spiegelwoud is sinds twee maanden bij iedere boekhandel in Nederland te bestellen. Het is het eerste deel van een vijfdelige reeks.”Ik weet al precies wanneer wat gaat gebeuren en hoe het afloopt. Het staat alleen nog niet op papier.” Spiegelkinderen 2 verschijnt begin volgend jaar. “Ik werk voor het eerst met een deadline. Het wordt dus best serieus nu.”

 

Foto's:


K