11 oktober 2015

In de Biechtstoel: Harrie Hellings

GEMERT – Ooit kwam Harrie Hellings vanuit Schijndel nog ietwat verder naar het zuiden afgezakt. Daar was de lokroep in de vorm van zijn Betsie en daar was de uitdaging in Gemert een kapperszaak te beginnen. En meteen ook maar een gezin.

Harrie woonde en werkte in het Kruiseind en maakte al knippend kennis met vele Gemertenaren. Vrouwen en mannen, want als kapper is Harrie van alle markten thuis. Zo wist hij al snel in te burgeren. Renovatieplannen rond de autogarage van Peeters, destijds de buurman van Harrie, zorgden voor een min of meer gedwongen verhuizing. Tegenwoordig knipt Harrie aan de uiterste rand van de bebouwde kom, tegen de Peelse Loop aan, op het Moederkruid.

Geloof je?

Ja. Nou ja, een klein beetje. Ik ben geen echte wekelijkse kerkganger. Ik geloof vooral in mijn gezin en familie en vrienden. Kijk, daar heb je wat aan. Als er iets is, staan we voor elkaar klaar, dat is belangrijk.

Wat is je grootste deugd?

Dat ik het toch lekker goed voor elkaar heb gebokst na die kleine emigratie vanuit Schijndel. En dat heb ik uiteraard niet alleen gedaan. We hebben een mooi huis in een hartstikke leuke plaats. Ik voel me een echte Gemertenaar. Dat mag ook wel, want ik woon al bijna 29 jaar hier en heb mijn plek gevonden. Ik had prima d´n aard op het Kruiseind, maar ben inmiddels ook al helemaal ingeburgerd op de Doonheide.

Wat is je grootste zonde?

Weet ik eigenlijk niet. Hoewel, ik kan heel erg slecht nee zeggen tegen mensen die me wat vragen of nodig hebben en verder moet ik eerst en vooral beter nadenken voordat ik iets zeg. Ja, ik ben eerlijk gezegd nogal een flapuit.

Wat koester je het meest? 

Dat mijn twee jongens geworden zijn wat ze wilden worden. Aron werkt bij de politie en Mathijs is valkenier in een dierenpark. Ze hebben allebei met hun vriendinnen een leuk huisje gekocht. De een in Gemert, de ander in de Mortel, dus gelukkig dichtbij. Ik ben een gezegend mens met zo´n keigaaf gezin. De gezondheid van hen allemaal, dat koester ik ook.

Wat stuit je het meest tegen de borst?

Ik vind het jammer dat ik zo weinig van lezen hou. Dat zou ik wel willen veranderen, maar dat lukt niet. En wat méér dan jammer is: de opkomst en verspreiding van het terrorisme. De wereld lijkt wat dat betreft steeds gekker te worden. Misschien dat de pers er niet zoveel aandacht aan zou moeten besteden. Want dat is precies de bedoeling van die gasten die zulke verschrikkelijke dingen doen.

Waar kun je heimelijk van genieten?

Van mijn vrouw Betsie en de kinderen. Lekker samen wandelen, fietsen en spelletjes doen. Vooral dat laatste. Ik ben een spelletjesmens. En met de caravan op vakantie gaan naar het buitenland, daar kijk ik ook elk jaar weer naar uit.

Van wie kun je nog wat leren?

Van iedereen, je bent nooit te oud om te leren. Elk gesprek met een klant die ik knip maakt me in feite weer wat wijzer. En dat geldt natuurlijk ook voor gesprekken met andere mensen; het hoeven niet perse klanten te zijn.

Achter welke deur in Gemert-Bakel zou je wel eens een kijkje willen nemen?

Eigenlijk bij niemand. De bel van mijn eigen deur klingelt, vanwege mijn beroep, gelukkig al vaak genoeg. Toch ben ik nieuwsgierig genoeg om te kijken hoe het bij andere mensen in hun dagelijkse beslommeringen eraan toe gaat.

Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?

Met koningin Maxima lijkt me wel leuk. Wij formuleren die vraag altijd iets anders: Bij wie zou je wel eens een beschuitje willen eten …

Heb je verder nog iets op te biechten?

Nee. Wel wil ik de hoop uitspreken dat als ik toch nog iets heb of doe wat niet door de beugel kan, de mensen die het aangaat mij dat vergeven. En ik ben er vanaf komende maandag even niet. Een knieoperatie. Heeft alles te maken met mijn beroep. Teveel staan. Maar goed, vanaf de carnaval heb ik een vervangster. En over zes weken sta ik er weer.

Foto's:


H