In de Biechtstoel : Johan van de Laar

GEMERT – Johan van de Laar volgde in zijn jeugd de opleiding timmeren op de ambachtsschool. Een kwart eeuw was hij werkzaam in de bouw als timmerman/uitvoerder. Daarna zocht hij de hbo-schoolbanken op en werd leraar bouwkunde in het beroepsonderwijs.

Johan deinst niet terug voor de reparatie van bijvoorbeeld een koffiezetapparaat of voor het bouwen van een complete keuken, maar het maken van een fotoreportage of een documentaire en het schrijven van boeken zijn de laatste jaren zijn grootste bezigheden.

Geloof je?

Ik ben de negende telg uit een rooms-katholiek gezin en als zodanig ook opgevoed. Ik kom niet elke zondag in de kerk om de H. Mis bij te wonen. De weg naar de stiltekapel of een ander kapelleke weet ik regelmatig te vinden. Daar kun je rustig zitten en mediteren. Het benauwt mij dat steeds meer mensen het geloof de rug toekeren. Ontstaat er niet een leegte bij die mensen?

Wat is je grootste deugd?

Ik zeg wel eens tegen één van mijn zussen die haar agenda tjokvol heeft staan: “Je moet eens wat vaker nee zeggen.” Maar ik heb dezelfde kwaal. Ik kan ook geen nee zeggen en zet me graag in voor anderen.

Wat is je grootste zonde?

Me verrekte kwaad maken als iemand zijn afspraken niet nakomt. En als ik iets voor ogen heb moet dikwijls iets wijken en wil ik mijn zin doordrammen. Ook een grote zonde is dat ik me niet veel bezig houd met politiek. Dat vind ik zonde van de tijd.

Wat koester je het meest?

Ik geef je een opsomming. Als eerste mijn vrouw, mijn kleindochter, mijn twee zonen en dochter met hun partners. Mijn gezondheid. Mijn hobby’s, zoals fotograferen, muziek luisteren, kamperen en vliegeren.

Wat stuit je het meest tegen de borst?

De ontelbare kraaiachtige vogels. Ze krijsen je in de vroege morgen wakker en verjagen alle andere vogeltjes. De rotzooi die wordt achtergelaten op stoepen, langs wegen en in de natuur. Vernielingen. De onverschilligheid waarmee fietsen en andere tweewielige voertuigen midden op een trottoir worden neergezet. En dan die smartphones. Talloze medeburgers staan, lopen of zitten zelfs op de fiets of achter het stuur van de rijdende auto met hun vingers over het schermpje te wrijven. Ook kan ik me kwaad maken op die lui die het voor mekaar krijgen om de ouderen de zorg te ontnemen die ze nodig en verdiend hebben. Wat me ook tegen de borst stuit is, dat Nederland verengelst. Waarom moet er met grote letters SALE op een winkelraam staan?

Waar kun je heimelijk van genieten?

Mijn kinderen zijn uitgevlogen en hebben hun eigen nestje. Om die nestjes op orde te brengen heb ik kieren en naden afgekit, geschilderd, plinten aanbracht, kasten gemaakt. Daar kan ik heimelijk van genieten. Ook van een fietstochtje langs de Beeksedijk waar ik geboren ben. En vliegeren. Als medeorganisator van het jaarlijkse vliegerfeest bij de Koksehoeve heb ik heel veel plezier. En wat denk je van een mooi stukje klassieke muziek of een operette?

Van wie kan je nog wat leren?

Als eerste zou ik van mijn vrouw willen leren om een naaimachine te gebruiken. Als verwoed vliegeraar is het fijn om je eigen vliegers te maken. Maar ik ben met zoveel andere dingen bezig dat ik er niet toe kom. Als tweede persoon wijlen Toon Kortooms. Zo luchtig, zo gevat, zo doordacht. Zijn manier van schrijven wil ik graag leren en toepassen in mijn boek: “Johan vertelt verder”, een vervolg op mijn boek: “Jeugdherinneringen”.

Achter welke deur in Gemert-Bakel zou je wel eens een kijkje willen nemen?

Vroeger, in de acht jaar dat ik op de Komschool zat, heb ik dikwijls gedacht: “Wat is dat voor een herrie in de Van den Acker-fabriek, schuin tegenover de school?” Wat wordt daar gemaakt? Inmiddels weet ik allang dat het een textielfabriek is. Maar nu, pakweg zestig jaar later, heb ik nog steeds geen kijkje genomen achter die deuren van die fabriek. En dat in hartje Gemert.

Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?

Met heersers en dictators van diverse landen. Ik zou ze laten bidden dat de gewelven van de Sint Janskerk het zouden begeven. Jammer van onze mooie kerk maar het zou een aanzet kunnen zijn naar een betere wereld.

Heb je verder nog iets op te biechten?

De laatste halve eeuw heeft de techniek enorme sprongen gemaakt. Maar als er even geen water uit de kraan komt of het gaspitje dooft, raken we meteen in paniek. En als de stroom uitvalt voor een langere periode. Wat dan? Dan zijn we nergens meer. We zijn zeer kwetsbaar. Sta daar maar eens bij stil. O ja. Breek die mooie oude kerken niet af. Misschien hebben we ze ooit nog nodig.

Foto's:


J