In de Biechtstoel: Martin Beerens

GEMERT – Ontelbaar zijn de gaatjes die Martin Beerens in zijn lange bestaan als tandarts heeft gevuld. Cariës krijgt weinig kans aan de Nieuwstraat. Daar is de praktijk van de Samenwerkende Tandartsen gevestigd. Verbouwd, vernieuwd, met een frisse uitstraling. In die omgeving lijkt onze biechtstoel plotsklaps zo’n typische tandartsstoel, met – bij wijze van aureool – een felle lamp erboven.

Voor één keer neemt niet de patiënt, maar de tandarts plaats in de stoel en voelen we hém aan de tand.

Geloof je?

Ieder mens heeft een vorm van geloof. Je moet ergens geloof in hebben om verder te kunnen gaan. Is er iets na de dood? Ik zou het niet weten en sluit me aan bij de woorden van mijn vader: “Er is er nog nooit een teruggekomen om te vertellen hoe het eruit ziet”. Ik wil me daar verder niet mee bezighouden. Wat er momenteel in de katholieke kerk in Nederland gebeurt vind ik zorgwekkend. Ik kan me daar totaal niet in vinden. Bezinning is belangrijk en daarom ben ik frequent aanwezig bij onze kapelgroep, waar leken hun verhaal vertellen en de bijbel de leidraad is.

Wat is je grootste deugd?

Eigenlijk is het aan anderen om aan te geven wat je grootste deugd is. Maar misschien is mijn deugd de passie voor mijn werk. Bijna veertig jaar ben ik nu in Gemert werkzaam en ik denk in alle bescheidenheid dat ik er toch aan heb bijgedragen dat de tandheelkundige bakens verzet zijn. Er is ontzettend veel veranderd in die jaren en ik ben er trots op, omdat ik nu, na de overdracht van de praktijk aan de organisatie Samenwerkende Tandartsen, iets achterlaat wat gezien mag worden. De recente zeer ingrijpende verbouwing is fantastisch en de patiënten vinden het geweldig. Een supermoderne accommodatie die aan alle huidige eisen voldoet. Zo een praktijk overdragen aan de volgende generatie geeft een prima gevoel.

Wat is je grootste zonde?

Het ‘nee’ zeggen kost mij nogal moeite. Ik probeer altijd een oplossing te vinden al gaat dat vaak wel gepaard met inleveren van vrije tijd. Het thuisfront probeert mij daar nu meer in te sturen. Wie weet gaat dat lukken …

Wat koester je het meest?

Natuurlijk mijn gezin, mijn vrouw, die mij altijd gesteund heeft in mijn werk en daar alle ruimte voor gaf. Mijn kinderen, hun partners en onze vijf kleinkinderen. Hierin zie ik weer zoveel terug van mijn eigen kinderen. Heerlijk. Ook koester ik het wonen in Gemert. Veertig jaar geleden voor mij een onbekend gebied, maar een hele goede keuze. Wij voelen ons hier enorm thuis.

Wat stuit je het meest tegen de borst?

Het verlammende effect van het controlerende aspect in de publieke sector. Wij zijn in een fase beland waarin het volgens een aantal instanties nodig is om alles tot drie cijfers achter de komma te controleren. En liefst daarna nog een keer. Alles moet op papier staan alvorens er iets gedaan wordt. Daardoor ontstaat een angstcultuur. Verlammend voor de medewerkers. Van mensen die werken mag verwacht worden dat ze dat zorgvuldig doen. Je moet ze ruimte en vertrouwen geven om goede resultaten te krijgen. Pas wanneer ze het vertrouwen beschamen moet je krachtig ingrijpen.

Waar kun je heimelijk van genieten?

Ik kan genieten van een stukje rust, een goed boek. De natuur, vooral de bergen. Maar ook van gezellige mensen om me heen. Mijn werk. Kortom, iedere dag zijn er veel momenten waar ik intens van kan genieten.

Van wie kun je nog wat leren?

Van iedereen. Ieder mens heeft zijn kwaliteiten. Je moet er wel voor open staan.

Achter welke deur in Gemert-Bakel zou je wel eens een kijkje willen nemen?

Het mooie van mijn beroep is dat ik met zoveel mensen contact heb. Hele gezinnen komen bij mij. Ik heb in die jaren veel gehoord en meegemaakt. Mooie dingen, maar ook hele trieste zaken. Jonge mensen die gestorven zijn of verongelukt. Ik heb doordat ik in de monden van mensen mocht kijken ook de kans gekregen achter hun deur te kijken. Het heeft mij verrijkt.

Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?

Met de Paters van de H. Geest in Gennep. Ik zou met hen eens willen praten over hun min of meer gedwongen vertrek uit Gemert. Dat heb ik als schokkend ervaren. Dat mensen, die zich zo dienstbaar voor de gemeenschap hebben opgesteld, zo moeten gaan, vond ik en vind ik nog steeds heel vernederend. En wat gaat er met het kasteel en de beruchte ommuurde tuin gebeuren?

Heb je verder nog iets op te biechten?

Vaak wordt aan mij gevraagd : “Hoe lang ga je nog door?” Ik wil nu wel opbiechten dat ik in het weekend van 20 mei 2016 na 42 jaar algemene praktijk , waarvan ruim 40 jaar in Gemert, de praktijk zal overdragen aan jonge enthousiaste tandartsen waarin ik alle vertrouwen heb. Zij kunnen verder gaan in een prachtige accommodatie en ik hoop dat zij er net zoveel genoegen aan zullen beleven als ik heb gehad.

Foto's:


5