14 november 2015

Toevallig niet gebeurd

Afgelopen zomer liep ik met mijn gezin op 4000 m hoogte door het Andesgebergte in Argentinië. Het was een 80 km lange trekking met veel stijgen en dalen. In die week kwamen we (gelukkig) nul toeristen tegen. Heerlijk op hoogte in niemandsland. Profiteren van primitief. Genieten van gebergten. Overnachten in dorpjes van drie boerderijtjes. Plassen en poepen achter de struiken, waar je maar wilt. Sommige overnachtingsplaatsen hadden wél een wc-hokje, wat een luxe. „Wat zeg je, dit keer mét deur en pot? En spoeling? O ? sóms spoeling. O ? inmiddels verstopt.” En toch vind ik dat kicken. Een stuk wereld ontdekken dat zó anders is dan het rijke Nederland, dan je huis met elektriciteit, het reclameblok tijdens de Voice of het checken van je Facebook-likes. Het was een supervakantie. Maar de bergwandeling had heel anders kunnen lopen.

Toeval bestaat. Soms verandert een gebeurtenis je leven drastisch. Denk aan ontslag, een brand of ongeluk. Soms heeft het uitblijven van een gebeurtenis grote gevolgen. In de mensloze Andes heb ik toevallig géén hartinfarct gekregen. En daarom ben ik er nog. Een hartaanval had zomaar kunnen gebeuren, zo bleek terug in Nederland. Ik voelde nog steeds af en toe druk op de borst met uitstraling naar links, bijvoorbeeld toen ik voor de start van deze column naar het Gemerts Nieuwsblad fietste. Kort daarna tuimelde ik de medische molen binnen. Binnen vier dagen stapte ik van het gezonde leven in het leven als chronisch hartpatiënt. Even fietsen met een hartfilmpje, kort daarna een hartkatheterisatie met contrastvloeistof en toen de uitslag. „Tja meneer, het spijt me, er zitten vernauwingen in uw kransslagaders, dotteren kan niet, het wordt een openhartoperatie”. En dan „opeens” kom je bij van volledige narcose en hebben ze je ribbenkast open gezaagd en dichtgenaaid. Na een nachtje intensive care mag je terug naar de afdeling. In Argentinië kon ik van alles, maar was er niks. Nu is er van alles, maar kan ik niks. Er is een luxe wc om de hoek, maar ik kan er niet naar toe. Vijf meter lopen behoort nog niet tot de fysieke mogelijkheden. En zelfstandig plassen en poepen ook niet. Wat een verschil met enkele maanden eerder.
Inmiddels gaat het geleidelijk vooruit. Ik ben blij met wat er in Argentinië toevallig níet gebeurd is. Mijn hart is blij met drie nieuwe omleidingen. Maar mijn lijf moet er nog even aan wennen ?

Maarten

  1. Maarten, wat een geweldig column. En zoals je schrijft, ken ik je ook als spreker. Een trotse collega….. Anne