19 oktober 2017

Ex-drugsverslaafde ‘Peter’ wil met zijn verhaal anderen helpen

GEMERT-BAKEL – Mede dankzij zelfhulpgroepen is ‘Peter’ al dik twee jaar drugsvrij. De ervaringsdeskundige wil nu iedereen behoeden voor het pad vol valkuilen dat hij in de jaren daarvoor bewandelde. “Verslaving is een ziekte die je niet met medicijnen kunt verhelpen.”

Door Siel Peijs

“Ik wil een taboe doorbreken. Ik hoop dat ik, door mijn verhaal te vertellen, anderen kan inspireren om hulp te zoeken als ze dat nodig hebben. Want alleen redt je het niet.”
Aan het woord is ‘Peter’, die vanwege het zelfhulpprogramma dat hij volgt liever niet met zijn echte naam in de krant wil. Peter is bijna veertig, geboren en getogen in een kerkdorp van Gemert-Bakel. En ervaringsdeskundige. Hij heeft al twee-en-een-half jaar geen drugs of alcohol aangeraakt.

Dubbele diensten

“Rond mijn zeventiende begon ik met blowen”, begint Peter zijn verhaal. “Later, toen ik twintig was, kwamen daar XTC en cocaïne bij. Ik ging veel naar house-feestjes. Daar gebruikte bijna iedereen en dan lijkt het normaal.” Een drugsverslaving kan iedereen overkomen, wil hij maar zeggen. “Ik heb een goede jeugd gehad, ben nooit gepest. Ik maakte simpelweg plezier in het weekend, deed gewoon mee.” Dat veranderde toen Peter uit huis ging en dubbele diensten ging draaien. Overdag werkte hij op de bouw. ’s Avonds kluste hij bij. “Als ik ergens mee bezig ben kan ik er bezeten van raken. Het zit dus ook wel in me. Om al dat werk vol te houden ging ik steeds meer gebruiken. Uiteindelijk werd het dagelijks. Toen kreeg ik wel in de gaten dat ik een probleem had.”

Niet iets van de grote stad

Peter ging weer bij zijn ouders wonen, met de hoop dat daarmee zijn verslaving opgelost zou worden. Een tijdlang ging dat redelijk en wist hij zijn drugsgebruik te beperken tot het weekend. Maar na verloop van tijd ging het opnieuw mis. “Je kunt je omgeving wel veranderen, maar daarmee los je je probleem niet op”, geeft hij aan. “Je moet zelf veranderen. Drugs is ook niet iets van de grote stad. Het is in elk klein dorp te krijgen. Toen ik een eigen huis ging bouwen vergat ik mijn grenzen weer. Ik werk zelf in de bouw, dus wilde ik zoveel mogelijk zelf doen. Toen was de stap naar dagelijks gebruik snel gemaakt.”

Professionele hulp

Ditmaal besloot Peter echter professionele hulp te zoeken. Tot twee keer toe volgde een terugval, vertelt hij: “Je wilt helemaal niet gebruiken. Maar toch zoek je steeds je dealer weer op. Verslaving is een ziekte. Maar wel eentje waar geen medicijn voor is.”
Het begin van het pad naar een drugsvrij leven lag in het buitenland. Peter bracht, ver van huis, negen weken door in een kliniek. “Ik moest weg”, legt hij uit. “Dat was de enige oplossing. Ik zat daar ook op een fijne plaats. Er was geen afleiding. En ik kreeg tools aangereikt om thuis door te zetten. Want als je thuis komt begint het pas echt.”

Emoties

Terug in zijn geboortedorp sloot Peter zich aan bij twee zelfhulpgroepen. Op maandag en donderdag volgt hij bijeenkomsten met anonieme lotgenoten. En daar heeft hij veel baat bij, vertelt hij: “Praten met anderen helpt. Ook tegen de schaamte die altijd aanwezig is. Je leert van elkaars valkuilen, deelt dezelfde ervaringen. En je krijgt huiswerk mee.” Want stoppen met een verslaving, of het nou drugs, alcohol, gokken of gamen is, vergt doorzettingsvermogen, weet Peter. Maar daar krijg je veel voor terug. Jezelf bijvoorbeeld, besluit hij: “Ik voel weer emoties. Dat heb ik twintig jaar niet gehad. Ik doe weer de dingen die ik leuk vind. Ik ga naar het bos met mijn neefjes en ben weer gaan voetballen met mijn vrienden. Ik kan zelfs naar concerten gaan om van de muziek te genieten. Ik leef weer in vrijheid.”

Foto's:


E