In de Biechtstoel: Wim Dekker, wandelende wielrenencyclopedie

GEMERT – Wim Dekker weet alles van wielrennen. Met name van de geschiedenis van het wielrennen in Gemert. Statistieken, uitslagen, wielerbanen, fietsverenigingen, vanaf de tijd dat de fiets nog velocipede werd genoemd, Wim heeft het gedocumenteerd. Een biecht met een frame.

Geloof je?
Nee. Vroeger moest ik altijd van mijn ouders naar de kerk. Maar zelf gingen ze niet!
Ik heb zeven à acht jaar op de kostschool in Tilburg bij de Fraters gezeten. Daar moesten we elke dag naar de kerk en in het weekeinde twee keer per dag. En daar gebeurden dingen die het daglicht niet konden verdragen…

Wat is je grootste deugd?
Ik ben een vriendelijk persoon en word zelden boos. Ik help mensen met kleine dingen. Ik doe ook regelmatig vrijwilligerswerk bij de voetbalclub, vooral bij de jeugd. En als ik ergens voor ga, dan ga ik ook voor honderd procent. Een woord is een woord.

Wat is je grootste zonde?
Dat is dat ik me teveel laat verleiden om boeken te kopen om mijn verzameling uit te breiden. Ik verzamel namelijk alles over de wielersport, en dan ook echt álles. En dat al meer dan veertig jaar. Geloof me, dan wordt het gróót. Ik ben er destijds mee begonnen omdat ik wegens gezondheidsproblemen in de WAO belandde. Ik wilde toch wat te doen hebben, iets dat zin had en waar ik zin in had. Nou, dat is dus uitslagen en biografieën verzamelen en verder alles wat met wielrennen te maken heeft.

Wat koester je het meest?
Mijn vrouw Gerry en mijn twee kinderen en schoonzoon. Verder kijk ik altijd uit naar de vakanties samen. De omgang met mijn vrienden en kennissen. En niet te vergeten het zaalvoetbal. Ik ben er al een halve eeuw met groot plezier lid van. Ik koester ook de kleine dingen des levens. Zo vind ik het erg leuk om dinsdag en vrijdagmorgen gezellig een kopje koffie bij Thea te drinken als ik de post rondbreng.

Wat stuit je het meest tegen de borst?
Ik kan niet goed tegen mensen die afspraken maken en niet nakomen. Dat is maar net iets minder erg dan mensen die commentaar hebben op andere mensen en vervolgens zelf precies datgene doen wat ze altijd becommentariëren.

Waar kun je heimelijk van genieten?
Van mijn vrouw met wie ik zesenveertig jaar getrouwd ben. Maar ook van zoiets gewoons als tv-kijken, vooral sport natuurlijk. Daarnaast zit ik de laatste tijd veel in het archief om alles uit te zoeken over de geschiedenis van het wielrennen in Gemert. Verder kook ik graag,ben ik bijna elke dag op het voetbalveld bij VV Gemert waar ik leuke contacten heb, en geniet ik nog na van onze vakantie in Amerika. Wat een ongelooflijk mooi land!

Van wie kun je nog wat leren?
Ik denk eerlijk gezegd van weinigen. Maar wel van mensen die verstand hebben van computers. Dit vanwege de programma’s die ik hard nodig heb bij het invoeren van de wielergegevens.

Achter welke deur zou je wel eens een kijkje willen nemen?
Bij twee personen, wielrenners uiteraard: Eddy Merckx en Leontien (Tinus) Zijlaard-van Moorsel. Voor die twee heb ik grote bewondering, met name voor de wilskracht waarmee en waardoor zij zoveel hebben bereikt.

Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?
Met mijn vader, mijn moeder, mijn zus en mijn schoonmoeder. Je snapt het al: zij zijn helaas overleden.

Heb je verder nog iets op te biechten?
Ik ben momenteel bezig om het wielrennen van Gemert in beeld te brengen, vanaf de tijd dat het woord ‘fietsen’ bestaat. Daarom zoek ik ook oud- en actieve wielrenners die nog wat hebben liggen op zolder of zo. Ik denk daarbij aan foto’s, programmaboekjes, posters, enzovoort, om zo het verhaal zo volledig mogelijk te krijgen. En dat verhaal komt dan in een mooi boekwerkje, dat ik te zijner tijd wil uitbrengen.

Tekst: Simon van Wetten. Idee: Marcel Bosmans.

Foto's:


0