11 maart 2018

Bloedband

Afgelopen zondag was een neef van ons op bezoek in Gemert. Zijn vader en mijn vader waren broers. Het was minstens veertig jaar geleden dat ik Jos gezien had. En gesproken eigenlijk nooit echt. Enkele decennia lang troffen veel neven en nichten elkaar nog op de begrafenissen van elkaars ouders, maar als Jos er was, was ik er niet en omgekeerd. Het is alweer tamelijk lang geleden dat de laatste ooms en tantes stierven en dat “wij” de oudste generatie van onze stambomen gingen vormen. Het voelde heel apart om me te realiseren dat er geen generatie familieleden meer boven ons zat. Je lijkt van het ene op het andere moment 20 jaar ouder te worden.
En vanmiddag zaten we dan bij elkaar. Natuurlijk kletsten we over onze ouders. We hadden het over elkaars loopbaan en hobby’s. En over grote of kleine ziektes of ongemakken waar we allemaal mee moeten leren leven. Tot zover tamelijk voorspelbaar grijzeharencontact.
Wat ik zo bijzonder vind, is het gevoel. Het raadselachtige effect van de bloedband. Zelfs na veertig jaar klikt het onmiddellijk. Ik ontdekte dat ook ooit in Canada bij neven en nichten van moeders kant. Je kent elkaar nauwelijks of niet, maar toch ben je geen vreemden. Het feit dat je vaders broers waren of je moeders zussen, schept een moeilijk te beschrijven gevoelsband. Het verkleint de afstand. Het verlaagt de drempel om al snel over heel persoonlijke zaken te praten. Alsof een stem een bepaalde golflengte in zich draagt die “past”. Alsof de ander trekjes in zijn intonatie of mimiek heeft die je, zonder dat je je er bewust van bent, op een prettige manier doen denken aan je eigen ouders, die inmiddels alweer lang geleden overleden zijn. Alsof er rond zo’n persoon een familiegeur hangt die aan het ouderlijk nest doet denken en daardoor bindt. Mij doet dat heel goed. Dat er tientallen jaren zijn afgebrokkeld, maar dat een stamboomhuis nog onderdak biedt. En dat je bij de ander karaktertrekjes herkent die dus in de familie lijken te zitten. In ons geval bijvoorbeeld de liefde voor taal en muziek.

“Laten we het niet bij deze ene keer houden”, was de afscheidszin. Klopt. Als “ontmoetings-begrafenissen” zijn uitgestorven, moet je zelf stappen zetten. We zijn inmiddels op een leeftijd dat we dat soort acties ondernemen. Dat we er andere dingen voor aan de kant zetten en de (her)ontmoetingen de moeite waard vinden.

Maarten

Foto's:


0