Knoopjes

Vrouwlief en ik bekijken een vakantiefoto uit 1985. De foto doet me denken aan bergwandelingen, aan storm op een camping. Aan verrassende ontmoetingen. Haar ook. Dat is zo mooi aan een leven lang samen zijn. Dat je geheugens met elkaar vergroeien. Dat ze samensmelten. Dat iemand op een feestje een verhaal vertelt en dat één oogcontact genoeg is om in ons beider gedachten dezelfde herinnering te activeren.

Maar soms werken onze geheugens juist heel verschillend. Haar hersencellen zitten heel anders geknoopt dan de mijne: “Aaach, kijk nou, die blouse. Die heb ik toen in Den Bosch gekocht, bij H&M”. En terwijl ze op de foto duidelijk een spijkerbroek draagt, zegt ze: “Die blouse heb ik toen samen met die beige bandplooibroek gekocht voor jouw diploma-uitreiking. Aan de broekband zaten drie van die bruine knoopjes op een rij”. En weet u wat erger is: dat weet ze niet van één of twee kledingstukken, maar van haar totale garderobe. En weet u wat nog erger is: het kost haar geen moeite, ze onthoudt het gewoon vanzelf. Ik kan daar met mijn verstand niet bij. Als ik me iets over eigen kledingaanschaf wil herinneren, dan hapert mijn brein onmiddellijk. Combinaties? Welke winkel? Welke gelegenheid? Ik heb geen idee. Ja, die aankopen van vorige week, dat gaat nog nét. Nou … deels dan. Omdat ik de meeste dingen in één winkel gekocht heb. Want ik heb andere hobby’s. Maar die nieuwe spijkerbroek zou ik, als het nodig was, al niet meer naar de juiste winkel kunnen terugbrengen. “Ergens in Eindhoven”, zou dat genoeg zijn?

Ik ken mensen met zo’n geheugen voor voetbalwedstrijden. “Weet je nog de kampioenswedstrijd van PSV in 1986? Toen ze met 3-2 wonnen van MVV door die prachtige kopbal van Gullit. In de 88steminuut.” Onvoorstelbaar. Zeker als een ander bevestigt dat het nog klopt ook. “Ja, en dat was twee druppels water de goal van Faas Wilkes in 1946 tegen Luxemburg”. Reactie van dat eerste geheugenwonder: “Nou, niet helemaal, want die was iets meer naar links.” Dan val ik van mijn stoel. Ook zij wéten dat gewoon.

Het doet me denken aan de historische uitspraak van die havo-4-leerling met een spasme, rond 1988 in lokaal 50, aan de hoek van die geschakelde trapeziumtafel vlakbij de linkse deur, die mijn afgeronde scheikundestudie en ingenieurstitel ontdekte en vanuit zijn rolstoel afsloot met: “Ach ja, iedereen heeft recht op zijn eigen handicap”.

Maarten

Foto's:


0