Aiko Haak uit Gemert loopt Marathon des Sables

GEMERT – In zes dagen tijd 254 kilometer hardlopen door de Marokkaanse woestijn. Met je eet- en slaapspullen op je rug en temperaturen die schommelen tussen de 40-plus overdag en 5 graden ’s nachts. De Marathon des Sables (MDS) wordt als de zwaarste voettocht ter wereld beschouwd. “Gekkenwerk”, vindt Aiko Haak en dus staat de 51-jarige fysiotherapeut uit Gemert komend voorjaar aan de start van de 33e editie.

 

Door Marcel Bosmans

Voor vertrek knalt ‘Highway to Hell’ door de speakers. De kraker van AC/DC is de ultieme soundtrack voor de helse tocht door de woestijn. “De Marathon van het Zand is de Mount Everest van de hardloopsport”, legt Haak uit. “Het is een meerdaagse wedstrijd die al heel lang bestaat en zijn meerwaarde heeft bewezen.”

De MDS wordt sinds 1986 georganiseerd en is uitgegroeid tot een evenement van wereldformaat. Europsport zendt het uit en ieder jaar doen er bekende topsporters mee. Zo heeft de BBC een Olympisch roeikampioen tijdens de race gevolgd. Ook de Belgische programmammaker Tom Waes is voor zijn programma Tomtesterom de uitdaging aangegaan. “Voor één keer was het boekske toch plezanter dan het echte werk”, blikte hij op deze ervaring terug. “Het gaat verschrikkelijk pijn doen, maar het lijkt me het ook verschrikkelijk gaaf om te doen”, geeft zijn Gemertse navolger aan.

Hockey

Haak is een sportfanaat. Hij hockeyde bij de landskampioen van Zweden en was fysiotherapeut en assistent-bondscoach bij de nationale ploeg van het Scandinavische land. “Ook daarna ben ik in beweging gebleven. Ik vind alle sporten leuk om te doen, maar op een gegeven moment begint de leeftijd parten te spelen. Naarmate je ouder wordt gaat de snelheid eruit. Als je de dertig gepasseerd bent, merk je dat het minder wordt. Je gaat dan andere uitdagingen in het leven zoeken. Ik heb in de duursport een challenge gevonden. Een trail in de Zwitserse Alpen lopen vergt lichamelijk veel, maar mentaal nog meer. Je stopt niet als je een pijntje hebt.”

Overwinning

Deelname aan de mythische MDS is al lang een droom: “In mijn hoofd ben ik er al jaren mee bezig. Een aantal maanden geleden heb ik me aangemeld voor de volgende aflevering. Het is een traject dat inclusief voorbereiding vijftien maanden in beslag neemt. Ik kan niet iedere dag vijf uur trainen, want dan lig ik na een paar maanden in stukken op mijn eigen behandeltafel. Je bent er dus nooit helemaal klaar voor, maar op een gegeven moment moet je wel. Dat maakt het zo leuk. Ik ga er niet heen om te winnen, maar om een overwinning op mezelf te boeken. Om te kijken waar mijn grenzen liggen.”

Wichelroedelopen

Hij omschrijft het als ‘wichelroedelopen’, constant zoeken naar de ideale balans. Evenwicht is in meerdere opzichten de sleutel tot succes. “Je hebt enerzijds goed schoeisel en voldoende eten nodig, maar anderzijds mag het zo min mogelijk wegen. Je sport onder extreme omstandigheden en daarbij is iedere kilo loodzwaar. Water -12 liter per dag – en zouttabletten – ieder half uur één- krijg je van de organisatie aangereikt, de rest neem je zelf mee. Om te voorkomen dat de atleten teveel thuislaten of meebrengen, waardoor ze hun gezondheid in gevaar brengen, mag de bepakking minimaal zeven en maximaal twaalf kilo wegen.

Doemscenario

Meedoen is niet zonder risico. In het verleden zijn twee deelnemers omgekomen tijdens de wedstrijd. “Angst dat ik het niet overleef heb ik niet. Een op de vijf deelnemers is arts en bij iedere controle worden de lopers medisch gecheckt. Vooraf en tijdens de wedstrijd is iedereen bereid om elkaar te helpen. Je doet het alleen maar ook met elkaar. Mijn enige angst is dat ik met een blessure moet afhaken. Ik heb als hockeyer drie keer mijn enkelbanden gescheurd. Die zijn dus niet meer stabiel. Zes dagen in het zand lopen is een forse aanslag op mijn enkels. Als ik niet red, kan ik niet meteen naar huis, maar moet ik het restant van de race per auto afleggen. Dat is voor mij een doemscenario.”

CoAssistencia

Finishen is zijn eerste doel. “Maar het gaat me niet om de prestatie alleen. Veel deelnemers lopen voor een hulporganisatie. Ik wil op een andere manier betekenis aan geven, door wat ik doe –van begin tot eind- vast te leggen en mijn ervaringen achteraf in woord en beeld te delen met een geïnteresseerd publiek, bijvoorbeeld leden van sportverenigingen of ondernemersclubs. Als tegenprestatie voor een presentatie zouden mensen en organisaties dan een donatie kunnen doen aan CoAssistencia. Deze stichting is opgericht door een goede bekende van me, Hansje Janssen. Zij is een oud-tophockeyster met ALS. Deze progressieve spierziekte maakt dat ze aan een rolstoel gebonden is en niet meer zelfstandig kan ademen en eten. CoAssistencia maakt gratis invalidenvervoer mogelijk voor mensen in de regio die zich anders niet zelfstandig kunnen verplaatsen. Daardoor verbetert de levenskwaliteit en wordt de kans op vereenzaming kleiner.”

Meer informatie: www.prefya.nl/project-mds/.

Foto: Aiko Haak.

Foto's:


20