In de Biechtstoel: Gijs Senders

GEMERT – Het heeft Gijs Senders, als het om gezondheid gaat, niet meegezeten. Ooit op het randje van de dood, in coma gelegen, en uiteindelijk in een rolstoel beland. Maar hij haalt uit het leven wat erin zit, is razend actief, en zet zelfs de kalklijnen op het veld van voetbalclub Gemert.

Geloof je?

Toen ik ziek was, heeft pater Pio veel voor mij gebeden. Ik lag op een gegeven moment zelfs in coma en heb toen Jezus gezien. In een witte ruimte, oneindig groot, kwam een indrukwekkend figuur naar mij toe, steeds groter wordend, omgeven door lichtstralen. Hij reikte me de hand en vroeg: Ga je met me mee? Daarna werd ik wakker uit de coma. Toen de pater op zijn beurt erg ziek was, heb ik voor hém gebeden. Na een week was ook bij pater Pio de pijn weg.

Wat is je grootste deugd?

Weerbaarheid en doorzettingsvermogen, ik wil en kan van het leven genieten. Als ik op school binnenkwam, zei de mentor: Als Gijs binnenkomt, begint iedereen te praten, niet alleen met Gijs, ook met elkaar. De leraar vond me een zonnestraaltje.

Wat is je grootste zonde?

Een gebrek aan geduld. Ik kan niet tegen wachten. Dat is tijdverlies, en dat vind ik zonde.

Wat koester je het meest?

Ik koester heel veel: mijn vrienden, de sport – en dan vooral het rolstoelhockey – en ook mijn vrijwilligerswerk bij v.v. Gemert. Verder mijn ski- en zeilvakanties, en ook mijn Kuifje- en mijn volkswagenbusjesverzameling. En tot slot de tekenles in het Kunstlokaal. Ik teken graag en ik ben er ook best goed in.

Wat stuit je het meest tegen de borst?

Ik kan niet tegen mijn verlies. Dat irriteert me. En die boosheid over verliezen zakt wel, maar niet snel. Ook als PSV verliest, daar kan ik niet tegen. Gelukkig gebeurt dat niet vaak. Maar als de scheids een verkeerde beslissing neemt, kan ik erg boos zijn. En als Ajax een mooie goal maakt, dan zeg ik nóg dat het een stomme goal is.

Waar kun je heimelijk van genieten?

Van PSV dus, dat ze tot dit weekend nog geen punt verloren hadden. Verder geniet ik toch vooral gewoon van wat er is, van het leven zelf. Van de vriendenclub, of van een avondje uit, zoals vorige week naar een concert van Doe Maar. En van een frikandel in de pauze van de wedstrijd.

Van wie kun je nog wat leren?

Ik doe van alles, leer van alles. Op dit moment bijvoorbeeld rolstoeltraining, waarbij ik leer met rolstoel en al trappen op en af te kunnen. Ik leer zelfs lopen, met een wandelstok. Ik heb golfles, in een speciale rolstoel, waardoor ik rechtop kan staan en slaan. En skiën, zitskiën om precies te zijn, dat doe ik ook en daar leer ik ook nog bij. En uit het rolstoelhockey is een vriendenploeg ontstaan. Pas zijn we nog op toernooi geweest, naar Praag.

Achter welke deur zou je wel eens een kijkje willen nemen?

Normaal zou ik zeggen: achter de kleedkamerdeur van PSV. Maar daar ben ik al drie keer geweest. Ik wil wel een keer naar Zweden, vanwege de voetballer Olaf Toivonen ben ik op dat idee gekomen. Zweden schijnt een mooi land te zijn.

Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?

Met Mister Bean. Prachtfiguur. Als ik naar het ziekenhuis moest, zaten in mijn koffertje altijd dvd’s van mister Bean. Die filmpjes bieden altijd afleiding en troost.

Heb je verder nog iets op te biechten?

Ik heb een enorme verzameling van Volkswagenbusjes-modellen. Ik wil een keer met een echte op vakantie. En dan naar vlooienmarkten, in Frankrijk. Beetje kijken, beetje zoeken, beetje handelen, hopen op de grote vondst. En als ik daar dan ook nog een keer kan deltavliegen, dan is het helemaal af.

Foto's:


0