Toeval

Toeval bestaat niet? Nou, ik ben voortgekomen uit toeval. En ik besta. Ik zal het u uitleggen. Mijn vader, een jaar of twintig en nog geheel kinder- en ook een beetje roekeloos, trok na de bevrijding van Gemert in september 1944 met de geallieerden mee en werd ingedeeld bij de heropgerichte Nederlandse stoottroepers. Zo ontmoette hij Piet uit Deurne. Ze werden kameraden. Piet had, het verhaal vertelt niet hoe dat in godsnaam gebeurd was, kennis aan een Amsterdams meidje. Om die reden kreeg mijn vader een paar na de oorlog een uitnodiging om in de hoofdstad de bruiloft van zijn vriend te komen vieren. De jongere zus van de bruid – mijn moeder in spe – zag iets in die Brabantse jongen en dat was wederzijds. Nee, dit is geen toeval, zulke dingen gebeuren dertien keer in een dozijn.

Het verhaal is nog niet af. De verkering was geen lang leven beschoren, ook al omdat het leeftijdverschil van negen jaar door de ouders van mijn moeder met zorg werd bezien. Zij werkten de prille liefde tegen. Goed, mijn vader mocht een keer kennis komen maken, hij en mijn moeder gingen onder (schoon)ouderlijke escorte naar Volendam, en daar lieten mijn toen nog o zo jonge aanstaande ouders zo’n typische Volendammer kostuumfoto maken. Zwart-wit; het was eind jaren ’40. Kort daarna raakte de verkering, onder druk van mijn Amsterdamse opa en oma, uit.

Een half jaar later stond bij mijn Gemertse oma een handelsreiziger op de stoep. Hij kwam elke zes maanden een keer naar het Kruiseind. “Miet,” zei hij, “ik heb zwart-wit foto’s nodig. Ik ken een vent die ze kan inkleuren en die wil reclameobjecten, om te laten zien hoe skon dat is.” “Och,” antwoordde mijn oma, “onze Frans heeft verkering gehad met zo’n Amsterdams durske, dat is natuurlijk niks geworden, hier hedde gij dien Volendammer foto.”

Zo geschiedde het dat mijn moeder, wéér een paar maanden later, zichzelf ingekleurd en wel aantrof in een kraampje op de Amsterdamse Albert Cuyp-markt. Stomverbaasd schreef ze een brief naar mijn vader en dat epistel bleek de prelude van een hernieuwde relatie. Ze trouwden eind 1951 en ruim drie jaar later werd ik geboren. Noem dat maar geen toeval. De foto hangt bij ons aan de schouw, op een ereplaats. Ik heb er mijn leven aan te danken.

Simon