Monsieur

Toen ik een jaar of dertien was – een halve eeuw geleden – kreeg ik een hond, een kruising tussen een Ierse setter en een Cocker Spaniël. Ik mocht de naam bedenken en vanwege mijn voorliefde voor de Franse taal doopte ik de roodbruine puppy “Monsieur”. Die naam werd al snel verkort tot “Sjeu”. Alleen op de momenten dat Sjeu niet luisterde, weerklonk het meer dwingende Mónsieur, uit te spreken als Mesjeu.

Ook al woonden we in de binnenstad van Amsterdam, Sjeu was van het volgzame type, en liep, zeker als mijn vader een ommetje maakte, los met hem mee. Tijdens zo’n wandeltochtje stuitte mijn vader op een Franse automobilist. De man had pech. Zijn auto deed het niet meer. Mijn vader sprak geen woord Frans, maar “panne” is een internationaal woord en pa was gezegend met technisch inzicht, iets wat hij nooit op mij heeft vererfd, maar dit terzijde. Hij beduidde dat de Fransman achter zijn stuur moest gaan zitten en de auto starten. Net toen de man zich installeerde, liep Sjeu dóór en mijn vader riep dwingend en gebarend: “Mesjeu!” Tja, ons pa kon zelfs in goedmoedige toestand streng overkomen en de Fransman sprong snel uit zijn auto.

Mijn vader gebaarde ietwat ongeduldig dat hij achter het stuur moest gaan zitten en gedwee stapte de man weer in. Wéér zette Sjeu de tocht in z’n eentje voort, dus pa riep nog wat harder: “Mesjeu!!!” Andermaal schoot de man als een springveer uit de auto.

Eenmaal thuis vertelde mijn vader over dit moment: “Wat een raar mannetje was dat. Had ik ‘m net die auto ingekregen en dan sprong ie er alweer uit.” Opnieuw, en duidelijk geïrriteerd, legde pa met handen en voeten uit dat het de bedoeling was de auto te starten. Het duurde Sjeu andermaal te lang. Het ommetje moest toch af? De geschiedenis herhaalde zich. Pa werd nu ronduit boos, de Fransman ronduit zenuwachtig, nerveus. Ook een Frans woord. Hoe het verder afgelopen is, dat weet ik niet meer, maar het verbeelden van het tafereel werkte enorm op mijn lachspieren. Toen ik uitgelachen was en aan pa uitlegde waarom die man telkens weer uit zijn auto sprong, bromde mijn vader: “Geef die hond dan ook niet zo’n idiote naam.”

Ik ben nog steeds benieuwd wat de Fransman thuis over die hulpvaardige, maar rare man in Amsterdam heeft verteld.

Simon

Foto's:


0