Diamanten paar Wim en Anneke Coufreur

GEMERT – De jaren ’50. Tijd van wederopbouw en burgerlijke degelijkheid. En ziet: Wim en Anneke Coufreur trouwden in 1959 en nog geen jaar later komt de grote verandering: de fameuze jaren ’60. Maar toen woonden Anneke en Wim aan de andere kant van de wereld.

Door Simon van Wetten

Als je zestig jaar getrouwd bent, dan heb je samen de wereld zien veranderen. In 1959 lanceren de Russen de Loenik en brengen dat allereerste kunstplaneetje in een baan om de zon. Rockmuzikant Buddy Holly komt om bij een vliegtuigongeluk, Fidel Castro wordt premier van Cuba, de modieuze pop Barbie wordt gelanceerd en Anneke Colin trouwt met Wim Coufreur. Diamonds are forever…
Wim en Anneke zijn die diamanten in Australië gaan zoeken. Niet letterlijk, maar ruim een jaar na hun huwelijk zijn ze “Down Under” gegaan. Per boot en met hun oudste, een baby nog, kwamen ze aan de South Coast terecht, zo’n 100 kilometer onder Sydney.
Ho, niet zo snel. Waar zijn jullie elkaar tegengekomen, waar zijn jullie getrouwd? Wim: “We hebben elkaar ontmoet op het station van Breda, waar ik in dienst zat.Toen de trein arriveerde ben ik haar achterna gelopen en in de coupé ben ik tegenover haar gaan zitten. Het gesprek kwam op gang, de trein begon te rijden…” En die trein rijdt nu nog steeds. Ze trouwden in Rotterdam. En Anneke gaat verder: “Anderhalf jaar later zaten we op de boot. Een mooie reis, maar ik was bijna constant zeeziek.” Het was geen hals-over-kop vertrek. Wim was meteen al begonnen met een cursus Engels, en Anneke sloot daarbij aan. Wim: “Anneke kon ‘t veel eerder dan ik. Zij luisterde veel naar de Engelstalige radio. Dat was een goeie manier.” En Anneke: “En integreren in Australië ging ook vlot. Ze sporten daar allemaal, dus ik werd lid van een sportvereniging, ging tennissen en leerde snel veel mensen kennen.” Wim intussen deed van alles. Niet alleen stortte hij beton en werkte hij in een kolenmijn, hij bouwde ook nog hun eigen huis. En toen dat af was nóg een. Wim lacht: “Uiteindelijk hebben we in zestien jaar op vijftien verschillende plaatsen gewoond.” Tussen de bedrijven door werden er nóg vier kinderen geboren. Anneke: “We hebben drie zonen en twee dochters. Een zoon woont nog steeds in Australië, een andere in Indonesië. De derde zoon woont in Volkel, en onze twee dochters in Boekel en in Gemert.”
In 1976 bezocht Wim zijn moeder, in Nederland. In een opwelling kocht hij een boerderij in Boekel. Anneke keek vreemd op toen ze door Wim gebeld werd, en de kinderen ook. “Die spraken geen Nederlands. Maar we verhuisden. Helemaal naar Boekel.” Ze hebben er twintig jaar gewoond, en kwamen vervolgens naar Gemert. Wim liet zich intussen scholen tot timmerman. “Niet moeilijk, na al dat huizen bouwen.” Hij bouwde onder andere steigers. Steigers om boten af te laten meren. Ook zat hij in de wegenbouw. En hij is imker!
Zouden jullie het allemaal nog eens overdoen? Anneke: “Ik zou niet meer zoveel verhuizen.” En Wim: “Och, je hebt toch niet alles in de hand.”
Op de trouwdag, 27 mei, komt ‘s middags de oudere generatie bijeen, de zaterdag daarop komen de jongeren aan bod voor een feestje. Het schilderij op de foto is geschilderd door zoon Jos.

Het diamanten paar

Foto's:


0