Lichtpuntjes

In een week waarin op bezoek gaan in Maastricht weer aan de orde is, probeer ik de lichtpuntjes er toch uit te halen.
Mijn zus was drie weken thuis na haar stamceltransplantatie, toen ze geel begon te zien. Inmiddels ligt ze weer drie weken in Maastricht en op het moment dat ik dit typ, zijn we nog steeds in onzekerheid waarom haar lever aan het zieken is. Leven tussen hoop en vrees. En het enige wat ik en haar gezin kunnen doen is er voor haar zijn. Haar voeten masseren en haar hand vasthouden. “Heeft er vandaag al iemand gezegd dat ie van je houdt?”, vraag ik. “Neuj”, zegt ze. “Ik hou van jou.” Ze kijkt me even aan en haar mond vormt een glimlach. Ze is misselijk en natuurlijk bang, maar ze klaagt niet. Samenzijn is nu zo fijn en op de been blijven is nu belangrijker dan ooit. Er zijn deze week maar een paar plekken waar ik me rustig voel, dat is bij haar op bed en in mijn massagekamer. De serene stilte op beide plekken. Fijne gesprekken met klanten en een lief vriendinnetje dat nog even vlug een kaartje komt brengen om mee te nemen, dat houdt me op de been. Lichtpuntjes waar iedereen elke dag naar zoekt, zijn er gewoon. Als je ze maar wilt zien!
Het is weer herfst aan het worden en er ligt een laagje rood blad van de Japanse esdoorn vlak onder het keukenraam. De haard brandt weer en ik kan me verliezen in de speelse vlammen en het knetterend geluid van het vuur. Op zaterdag wordt er weer hard gewerkt door mijn tuinhulp en de schilder doet zijn best om de slechtste kant van het huis voor de winter in een vers laagje verf te krijgen. Weer lichtpuntjes waar ik blij van word.
Uiteindelijk gaat het leven gewoon door, ook al lijkt de wereld nu even stil te staan en onder mijn voeten te trillen…..

Francis

Foto's:


0