Stuurman: Overdonderende elektrificering

Hoe hard tegenstanders ook aan de rem proberen te trekken, het wagenpark gaat heel hard de groene kant op. Althans, qua emissie van uitlaatgassen, want over de uitstoot bij het opwekken van stroom valt nog wel een boom op te zetten. Het ene na het andere merk lanceert nu een elektrisch model of tenminste een hybride, al dan niet met een laadsnoer. Volvo roept zelfs dat deze twee hoofdcategorieën in 2025 de koek volledig en 50-50 zullen verdelen als het gaat om verkopen. Eén ding staat vast: Tesla gaat het zwaar krijgen met al die opkomende concurrentie en mag heel hard aan de matige kwaliteit van zijn producten gaan werken, wil het straks niet het onderspit delven.

Ondertussen probeert Denemarken de Europese Unie ertoe te bewegen om de verkoop van benzine- en dieselmodellen in 2030 volledig te verbieden en in hetzelfde jaar zullen in Nederland volgens het streven van de EV-branche 1,7 miljoen laadpunten beschikbaar zijn. Of het elektriciteitsnet dat allemaal gaat trekken, lijkt niemand zich af te vragen, maar ik denk dat ik met mijn simpele boerenverstand het antwoord wel weet: nee. Daar valt nog heel veel werk te verzetten, tenzij er zich snel een alternatief aandient en dat lijkt nu eindelijk te gaan gebeuren. Ik heb het over de ontwikkeling van waterstofaandrijving, een fenomeen dat in de jaren tachtig al de aandacht genoot van sommige autofabrikanten. Helaas bleef het toen hangen in de situatie van kip en ei. Niemand brengt zulke voertuigen op de markt als de infrastructuur ontbreekt en niemand legt tankstations aan als er geen klanten zullen komen.

Die impasse wordt nu voorzichtig doorbroken. Bedrijven en overheden verenigen zich op lokaal dan wel regionaal niveau in comités die de mogelijkheden onderzoeken om enerzijds waterstof aan te bieden en anderzijds voor een afnamegarantie te zorgen. Staan de tankstations eenmaal overeind, zoals nu op enkele plekken in ons land (waaronder Helmond) het geval is, dan kunnen particulieren en andere ondernemingen makkelijk(er) aanhaken. Met de Hyundai Nexo en de Toyota Mirai, welke laatste spoedig in een prachtige nieuwe gedaante verschijnt, hebben we in Europa de eerste mogelijkeden om waterstofauto’s te kopen. Precies gezegd maken ze gebruik van brandstofceltechniek, met intern een conversie naar stroom om een elektromotor aan te drijven. Er hangt nog een pittig kostenplaatje aan deze modellen, maar naarmate de afzetmarkt groeit en meer fabrikanten de technologie delen dalen de prijzen vanzelf. Binnen de algehele vergroening van het wagenpark zou dit hoofdstuk dringend meer aandacht moeten krijgen, anders vrees ik dat op een dag letterlijk het licht uitgaat.

Aart van der Haagen