Goud voor Marja Bosmans

GEMERT-BATENBURG – De omzet in de wandelschoenenbranche is mede dankzij Marja Bosmans al een halve eeuw op peil gebleven. Zij viert dit jaar haar 50-jarig lidmaatschap van Gemerts roemruchte wandelvereniging ZUTh.

Door Simon van Wetten

Hoeveel millimeter schoenzool heeft Marja in al die tijd versleten? Hoeveel blaren doorgeprikt? Hoeveel kilometer gelopen? En al die tijd zonder uit te vallen weer thuis, waar een heerlijk voetbadje wacht? Ach, het zijn de vragen die parallel lopen aan de wandeling door dit aards bestaan. Het leven! Te filosofisch? Akkoord, dan leggen we die vragen voor aan Marja zelf.

“Ik ben vanaf mijn 7e jaar lid. Samen met een buurmeisje en mijn broer. Pa en ma drongen erop aan. Niet dat zij al ZUThers waren, maar ze vonden het belangrijk dat we meededen aan het verenigingsleven, contact hadden met andere kinderen, én dat we aan beweging deden. Later werden zij ook lid, zowat de hele familie trouwens. Ons mam is ook nog voorzitter geweest, en ik was vijfentwintig jaar de secretaris. Leidster ook, in de jeugdvierdaagse, toen we nog in uniform liepen, het marstempo aangeven en zo. ZUTh is een fantastische vereniging en het wandelwereldje is gezellig, behulpzaam en sociaal. Mensen-mensen, begrijp je? Tel dat op bij de uitdaging van verre afstanden lopen, de Vierdaagse – al 23 keer gelopen – en de Kennedymars, dan snap je dat ik, ook al woon ik nu ruim twee jaar in Batenburg, het verenigingsleven hier niet loslaat.”

Ja, Marja is geboren en getogen in Gemert, en heeft er 55 jaar gewoond. “Mijn kinderen wonen hier nog, en ik kom sowieso iedere dinsdag naar hier, om met een groepje wandelaars gezellig te wandelen. Behalve als het slecht weer is. Ik heb een hekel aan in de regen lopen!”
Die vragen hierboven, Marja. Heb je enig idee hoeveel kilometer je in die vijftig jaar hebt afgelegd? “Vroeger had je van die wandelboekjes, met elke tocht, elke afstand netjes afgestempeld. Maar verder zou ik het echt niet weten. Ik ben prestatiegericht in de zin van een tocht per se willen uitlopen, maar de optelsom van al die jaren in kilometers? Nee, dat interesseert me niet. Wat de Vierdaagse betreft streef ik wel naar nummer 25. Nog drie te gaan.” Drie? Twee toch? “Nee, helaas. Ze zijn me in Nijmegen een keer administratief kwijtgeraakt…”

Die Vierdaagse is een hoofdstuk apart, een ijkpunt in een wandelaarsleven. “Het is de laatste jaren erg druk op de route. Je eigen tempo lopen, dat gaat niet meer. Dus pas je je aan. En och, je krijgt er veel voor terug. ‘t Is één groot feest. Vier dagen en nachten ZUTh-gezelligheid. Heel belangrijk. Heus, als ik van thuis uit de Vierdaagse kon lopen, dan deed ik niet mee. De derde dag is het leukst. Dat is de route met de Zeven Heuvelenweg. En de tweede dag is het moeilijkst. Beetje saai, weinig mensen langs de weg, weinig huizen dus toiletten als je nodig moet, die tocht lijkt veel langer dan de andere drie. Vrijdags staat Marcel van het Gemerts Nieuwsblad klaar voor de fotoshoot; dan lonkt de Via Gladiola.”

Foto: Op naar 60 jaar lidmaatschap. Dat lonkt ook, want Marja wil dóórlopen.

Foto's:


i

Geef een reactie op dit bericht...

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.