In de Biechtstoel: Susan Fransen

GEMERT – Lange tijd gaf Susan Fransen leiding aan de bibliotheek. Toch is zij niet de wandelende definitie van een boekenwurm. Verhalen kunnen immers ook op een andere manier bij de mensen worden gebracht. Via de Biechtstoel bijvoorbeeld.

Geloof je?

Ik geloof in mensen die samen de wereld een beetje beter maken.
Als je rondom je heen de mensen kent, weet je wat hen bezig houdt en wat ze belangrijk vinden in het leven. Op elkaar letten wil niet zeggen dat je alleen maar let op dingen die ze fout doen en ze daar op wijzen, maar bijvoorbeeld op mijn ‘buurtbankje’ even koffie komen drinken en lief en leed delen.

Wat is je grootste deugd?

Leuke dingen verzinnen voor mijn kinderen en kleinkinderen, maar ook voor de heemkundekring waar ik sinds mijn pensioen in het bestuur zit. Verder is een levensdoel: lezen en laten lezen. Baby’s en kinderen die elke dag worden voorgelezen, scoren hoger in de maatschappij. En daar mocht ik elke dag mee bezig zijn. Ik vond dat ik de leukste baan van de wereld had. En nu geniet ik van dingen verzinnen voor basisschoolkinderen om de rijke geschiedenis van Gemert levend te houden.

Wat is je grootste zonde?

Ik wil te veel doen. ’s Nachts word ik soms wakker met nieuwe ideeën en dan slaap ik niet meer. Ik draaf dan door. En dat is natuurlijk niet goed voor mijn gezondheid, daar moet ik wel op letten.

Wat koester je het meest?

Ouder worden betekent dat je weet dat je verleden groeit en je toekomst krimpt. Op je zeventigste besef je dat je in het chronologische aan het einde van je leven bent. Je identiteit is geworteld in tijd en plaats. Een mens bouwt zijn identiteit op aan de hand van zijn herinneringen. En daarom wil ik mijn herinneringen koesteren en opschrijven voor mijn kleinkinderen, zodat zij, als ze volwassen zijn begrijpen wie hun oma was.

Wat stuit je het meest tegen de borst?

Kleinzielige mensen die zich druk maken met onbelangrijke zaken en niet tevreden zijn.
Als je je ergert, ga dan op zoek naar de oorzaak en ga praten. Dan begrijp je de wereld misschien wat beter en gaat de zon weer schijnen.

Waar kun je heimelijk van genieten?

Van mooie taal in boeken en gedichten, muziek, en goede gesprekken. Ook als ik alleen thuis ben in de winter met de kaarsje aan, lekker op de bank en kijkend naar een goede film, dát is genieten.

Van wie kun je nog wat leren?

Van mijn kinderen en kleinkinderen, familie, vrienden en vriendinnen, die me heel vaak blij maken en minder eigenwijs, ik ben vaak prekerig, omdat ik vaak vind dat ik wel weet hoe te leven, maar luisterend naar mijn lieve omgeving moet ik dit wel eens bijstellen.

Achter welke deur zou je wel eens een kijkje willen nemen?

Achter een van de deuren van Allemansland. Allemansland is een plek waar bewoners samen leven, maar zich ook terug kunnen trekken op hun eigen plek. Iedereen draagt een steentje bij aan de groep. Iedereen gunt elkaar de vrijheid om zelf te bepalen wat hij of zij wil bijdragen aan het gezamenlijke aspect en iedereen laat elkaar onderdeel zijn van de groep.
Mijn droom is om samen met anderen een woongebouw te realiseren, helemaal passend bij de persoonlijke manier van leven. Een plek waar je tot je 100 bent wilt en kunt wonen.
Hier wil ik naar op zoek…

Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?

Dat weesgegroetje wordt een goed gesprek met mijn kinderen en kleinkinderen over hun dromen over de toekomst.

Heb je verder nog iets op te biechten?

Mijn grootste angst is dat ik een digitale drenkeling word en de ontwikkelingen niet meer bij kan benen. Voor mijn gevoel word ik dan meer afhankelijk en als er iets is wat mij zorgen baart is mijn verlies van onafhankelijkheid.

Foto's:


0