Stuurman

Zoals het een nieuwsblad betaamt, publiceer ik als redacteur van de Autoregio-pagina’s eigen artikelen en vooral geen aangeleverde persberichten, al dan niet in bewerkte vorm. Daar heb ik drie redenen voor. In de eerste plaats wil ik u als lezer iets unieks aanbieden, dat u niet in andere media terugvindt. In de tweede plaats voeg ik graag een stukje bredere beschouwing toe, bijvoorbeeld over modelgeschiedenis, succes of marktpositie. In de derde plaats zou ik u nooit durven vermoeien met het hoogdravende gewauwel dat wij journalisten over ons uitgestort krijgen. Als auto’s waren zoals de marketingbobo’s ze door ijverige bureautjes laten beschrijven, dan reed u in de hemel op aarde rond.

De Dikke Van Dale definieert een persbericht als ‘schriftelijk bericht aan de pers’. Daar worden we nog niet zoveel wijzer van. Clipit media monitoring geeft een betere uitleg, namelijk de volgende. ‘Een persbericht is een schriftelijke, nieuwswaardige mededeling(en) voor de pers in journalistieke vorm aangeleverd. Organisaties, bedrijven of personen versturen persberichten doorgaans met het doel om een bepaalde doelgroep met een publicatie te bereiken om interesse voor een bepaald onderwerp, product of dienst te wekken. Het persbericht dient voldoende nieuwswaarde te bevatten voordat de aangeschrevenen besluiten het te publiceren. Hoewel het persbericht persklaar geleverd wordt, kunnen aangeschrevenen het bericht wel aanpassen. Een wezenlijk kenmerk van een persbericht is dat het onder free publicity valt.’

Misschien wat droge kost voor deze column, maar ik zet het even tegenover de realiteit. De mededelingen die auto-importeurs de wereld in schieten getuigen van voldoende nieuwswaarde, dat zeker. Ze voldoen echter absoluut niet aan het criteria ‘persklaar aangeleverd’. Het hemeltergende taalgebruik bewaar ik even voor mijn volgende column; nu concentreer ik me op de warrige, gebrekkige of juist overvloedige informatievoorziening. Persberichten springen van de hak op de tak. Zoomt de eerste alinea bijvoorbeeld in op het thema veiligheid, dan keert dat thema verderop ook weer ergens tussen de regels door terug, soms alleen maar met pure herhalingen. Wordt in het begin alleen gesproken over een hybrideversie, blijkt uit de laatste alinea dat de fabrikant toch ook andere motorvarianten gaat leveren. Dat kun je een lezer redelijkerwijs alleen aanbieden als je alles hergroepeert… oftewel het complete persbericht herschrijft.

Belangrijke informatie blijft gewoon achterwege als die niet gunstig uitpakt. Oké, specificaties zullen niet altijd tijdig bekend zijn, al wijst dat mogelijk op een slechte samenwerking binnen de organisatie. Echter, als je de verbruiksgegevens van het zuinigste model weet op te lepelen, kun je de waarden van de andere versies ook wel ergens vandaan toveren. Kleine kofferruimte? Dan wordt dat hele onderwerp gewoon doodgezwegen. In plaats daarvan raakt de journalist die dat alles tot iets lezenswaardigs mag verwerken overspoeld met oeverloos gezever over het design, over de diverse optiepakketten met al hun nutteloze tierelantijntjes en over de werking van assistentiesystemen die al een eeuwigheid bekend zijn. De jeuk breekt je uit. Bij sommige merken beperkt het persbericht zich nog tot een te verteren hoeveelheid van één à twee A4’tjes, maar ik krijg ook documenten van twintig, dertig pagina’s in mijn mailbox gestort. Ja, echt waar. Wie, dames en heren fabrikanten, wíe van het journaille denkt u dat dit ‘persklaar’ genoeg vindt om het te publiceren?

Aart van der Haagen

Foto's:


0