In Memoriam: Frans Arts

GEMERT – Drie weken na de opening van de expositie van zijn werk, in d’n Dörpel, is Frans Arts aan de gevolgen van het coronavirus overleden.

Door Simon van Wetten

Frans was een alleskunner. Een autodidact bovendien, begiftigd met wat ik in het artikel met de aankondiging van zijn expositie als ‘Fingerspitzengefühl’ omschreef. “Dát,”zo stond erbij, “in combinatie met liters geduld en kilo’s creativiteit, afgeblust met vakmanschap en kunstzinnigheid, vormt de geboortegrond van de meesterlijke werken van Frans Arts.”

En nu is de Magister Horologiagius, de meester-klokkenmaker, er niet meer. Ik leerde Frans kennen toen zijn kleinzoontje de rol van de jonge Jan van Amstel speelde in een filmpje dat we maakten over die Gemertsezeeheld, járen geleden. Frans was hartstikke trots. Het kleinzoontje van toen is inmiddels een stevige kerel geworden, we hebben elkaar weer ontmoet tijdens de opening van Frans’ expositie, en Frans was nog steeds hartstikke trots.
Frans Arts was veel meer dan alleen maar ontwerper van ingewikkelde klokken. Hij uitte zijn creativiteit ook in prachtig koperwerk, en in zijn schilderijen heeft hij, aanvankelijk geïnspireerd door het expressionisme van met name de Cobragroep, uiteindelijk zijn eigen kunstvormen en zijn eigen stijl ontwikkeld.

In het interview dat ik met Frans had, nu een week of zes geleden, vertelde hij dat hij in een groot gezin is opgegroeid in het huis naast het huis waar ik nu woon, aan het Kruiseind. Ik sprak daar mijn verbazing over uit, want dat huis is eigenlijk maar een huiske, niet bepaald geschikt voor een groot gezin. Frans lachte: “Andere tijden, jongen!” De vader van Frans stierf jong, en om die reden moest Frans al op z’n dertiende naar de fabriek, naar Raymakers. Eigenlijk moest je veertien zijn, dus als er controle kwam, kroop Frans ergens onder het getouw. Nee, hij keek niet in wrok om naar die tijd, want: “Je moest van de fabriek wel één dag per week naar de Levensschool. Gelukkig maar, want daar heb ik een hoop inspiratie opgedaan. Dááris het begonnen.”

Inderdaad. Het was het begin van experimenten met allerlei technieken en materialen, het begin ook van grafisch werk, en van houtbewerking. Frans restaureerde kasten, kabinetten en spindes, sloeg koper, deed het rekenwerk voor zijn astrolabia zelf – hij kende wel duizend getallen die er op dat vlak toe doen uit zijn hoofd, probeerde met succes de techniek van prehistorische grotschilderingen na te bootsen, maakte tijdens vroege ochtendwandelingen prachtige foto’s, en was altijd dingen aan het uitproberen in zijn ‘laboratorium’, zoals hij zijn werkschuur noemde.

Het ellendige coronavirus, dat ons allen in een beklemmende greep houdt, heeft een einde gemaakt aan het leven van een alleskunner. Het is een troost dat Frans de grote belangstelling voor zijn werk, rond de opening van zijn expositie, nog heeft meegemaakt. Wij gedenken in bewondering zijn onderzoekende en creatieve geest. We wensen de familie van Frans veel sterkte!

Foto: Frans Arts 

Foto's:


0

Geef een reactie op dit bericht...

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.