Willem van den Heuvel als arts-vrijwilliger naar Grieks vluchtelingkamp

NIJMEGEN – Willem van den Heuvel (26) vliegt zaterdag naar Lesbos. Niet voor een zonvakantie, maar om als arts te helpen in een vluchtelingkamp. Aan de vooravond van zijn vertrek vertelt hij over het vrijwilligerswerk dat hij gaat verrichten. De komende periode schrijft hij met regelmaat een column om lezers van het Gemerts Nieuwsblad op de hoogte te houden van zijn ervaringen op het Griekse eiland.

Door Marcel Bosmans
Van den Heuvel is opgegroeid in Gemert en woont in Nijmegen. Na afronding van zijn studie geneeskunde aan de Radboud Universiteit is hij als dokter aan de slag gegaan in het Maasziekenhuis in Boxmeer. Na anderhalf jaar werkzaam te zijn geweest op de spoedeisende hulp kiest de oud-leerling van het Commanderij College voor een onzeker avontuur.

“De opvang van vluchtelingen op Lesbos is de laatste jaren veel in het nieuws. Dat zoveel mensen op Europees grondgebied worden weggestopt in kampen en daar onder erbarmelijke omstandigheden moeten zien te overleven vind ik heftig en confronterend. Binnen de Europese Unie zijn zoveel middelen beschikbaar, maar die worden niet ingezet om het daar fatsoenlijk te regelen. Ik ben van mening dat ieder van ons recht heeft op een basis van zorg, hygiëne en onderdak. In een nieuwsreportage van de NOS over de situatie op Lesbos werd ingezoomd op de Stichting Bootvluchteling. Ik raakte onder de indruk van deze organisatie en het werk dat zij verricht, nam contact op en bleek welkom als vrijwilliger.”

Hij had daar weinig bedenktijd voor nodig “Als kind wist ik al dat ik ooit als arts in het buitenland wilde werken. Een medewerker van Artsen zonder Grenzen is zelfs op mijn verzoek bij me thuis geweest om hierover te praten. Ik zat toen nog op de middelbare school. De wens was er al lang, maar ik moest wat geduld oefenen. Eerst als arts afstuderen en daarna praktijkervaring in Nederland opdoen. Direct vanuit de collegebanken het veld in zag ik niet zitten. Nu stap ik met wat meer bagage het vliegtuig in. Ik denk dat ik er klaar voor ben om een bijdrage te kunnen leveren. Op de situatie zelf -en dan met name het menselijke drama- kan ik me eigenlijk niet voorbereiden.”

Van den Heuvel sluit aan bij een team, dat momenteel uit acht artsen, vier verpleegkundigen en een coördinator bestaat. Deze vrijwilligers draaien zeven dagen week van ’s ochtends 08.30 uur tot ’s avonds 20.00 uur diensten op een post voor acute medische zorg. “Die bevindt zich op een kamp dat is berekend op 3.000 mensen, maar waar in februari 20.000 vluchtelingen verbleven. Aan alles, inclusief ruimte, is een tekort. In tentjes die wij een weekend op een festival gebruiken, leven gezinnen van vijf of zes personen. In grotere tenten wonen meerdere gezinnen tegelijk. Ook toiletten en douches moeten gedeeld worden. Door gebrekkige hygiëne en omdat mensen zo dicht op elkaar zitten zijn luchtweginfecties en griepuitbraken aan de orde van de dag. De meeste vluchtelingen kampen met psychische problemen. Ze hebben veel meegemaakt, denk aan oorlog en andere uitingen van fysiek en seksueel geweld. In het kamp lopen de spanningen vaak verder op. Vluchtelingen verkeren langdurig in grote onzekerheid. De situatie lijkt uitzichtloos. Mensen krijgen paniekaanvallen, worden depressief, verward of gewelddadig. Snijden zichzelf of gaan op de vuist met mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Als arts moet je dus van alle markten thuis zijn. In het ziekenhuis is het onderzoek leidend, in het kamp zijn er weinig hulpmiddelen en ben je veel meer op je eigen oordeel aangewezen. Je luistert, praat, kijkt en voelt en stelt op basis van je observaties en bevindingen een diagnose.”

Hij koestert niet de illusie dat hij deze humanitaire crisis kan oplossen: “Maar je kunt wel helpen om de situatie wat draaglijker te maken, zodat bootvluchtelingen wat meer perspectief hebben.”

De jonge medicus verwacht drie maanden mee te draaien in het kamp. “Ik heb alleen een ticket voor de heenvlucht gekocht. Na een maand wil ik kijken of het wijs is om langer door te gaan. Het is afwachten hoe lang ik het volhoud. Hoe het ook uitpakt, ik weet zeker dat de ervaring van mij een betere arts maakt. ”

Meer info: www.bootvluchteling.nl.

Foto's:


0

Geef een reactie op dit bericht...

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.