In de Biechtstoel

BAKEL – Als inmiddels gepensioneerd meubelmaker wilde Tonnie van de Hulsbeek niet achter de geraniums. Daarom brengt hij bijvoorbeeld – samen met zijn vrouw – elke morgen in alle vroegte maar liefst 240 kranten rond, vijf verschillende dagbladen. Het enige periodiek dat ontbreekt: het Gemerts Nieuwsblad. Een biecht is derhalve noodzakelijk.

Geloof je?
Balgoij, net over de Maas, aan de Gelderse kant, is een katholiek dorp. Dat geloof heb ik – ik ben er geboren en getogen – wel meegekregen. Ik wandel in Bakel veel door het Bospark. Daar is een kapel en ik steek er altijd een kaarsje op voor mensen die het minder hebben dan wij, ook qua gezondheid.

Wat is je grootste deugd?
Ik probeer mensen het naar de zin te maken, en eerlijk en oprecht te zijn. En ik heb zelden kaoj zin.

Wat is je grootste zonde?
Passie voor de natuur, mijn drie percelen grote volkstuin, mijn drie bijenkasten. Ik ben bestuurslid van het IVN en voorzitter van vogelwerkgroep Ut Vuggelke. De zonde zit ‘m dan in het feit dat er thuis nogal wat klusjes blijven liggen…

Wat koester je het meest?
Ondanks die passie voor de natuur noem ik toch vooral mijn vrouw, mijn twee kinderen en vier kleinkinderen. En ik koester vooral ook hun gezondheid!

Wat stuit je het meest tegen de borst?
Ik kan niet tegen mensen die zich over de rug van anderen verrijken. Graaiers, daar moet ik niets van hebben. En ook personen die afval in de natuur deponeren of moedwillig iets vernielen, maken me boos. Met een groepje natuurliefhebbers lopen we vaak langs de weg van Milheeze naar De Rips, heen en terug. We halen dan zo’n twintig vuilniszakken afval op, tekens weer. Die oogst komt voort uit puur onfatsoen.

Waar kun je heimelijk van genieten?
Ik heb van die ouderwetse moffen aan mijn fietsstuur. Als je wat kranten in brievenbussen hebt gedaan, en je steekt je handen daarin… Heerlijk! ‘s Winters, om een uur of vijf ‘s ochtends de krant rondbrengen, dan kan het koud zijn, maar het moment van thuiskomen geeft op meerdere manieren een warm gevoel.

Van wie kun je nog wat leren?
Van oude mensen vooral. Vooral bij mijn imkersbezigheden merk ik dat. Wijsheid en leeftijd, die twee begrippen lopen samen óp.

Achter welke deur zou je wel eens een kijkje willen nemen?
Achter de deuren van de toekomstige wereldleiders. Maken ze er een nog grotere puinhoop van of ruimen ze juist puin? Ja, ik zou wel eens in de toekomst willen kijken.

Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?
Met mijn vader en moeder. Ze zijn er niet meer, maar ze hebben met de beperkte middelen waarover ze destijds nu eenmaal beschikten, mij een prima jeugd bezorgd.

Heb je verder nog iets op te biechten?
Ik wil nog drie dingen kwijt. Ooit stak ik vanuit Balgoij de Maas over om te gaan dansen in dancing Bos in Sint Anthonis. Ik ontmoette daar mijn vrouw, trouwde haar en kwam, in 1972, in Bakel wonen. Nooit spijt van gehad. Het tweede? Met voor mij nog twee jaar te gaan ging het bedrijf waar ik tweeënveertig jaar heb gewerkt, failliet. Ik heb daar destijds een week wakker van gelegen, en toen godzijdank de knop om kunnen zetten. En het derde dat ik wil zeggen: al die mensen van het IVN, al het werk dat ze doen, daar ben ik ze zéér dankbaar voor! Het gierzwaluwenproject bijvoorbeeld. We hebben nu één van de grootste kolonies in Nederland. En ook met de steenuil gaat het fantastisch. En met mij dus ook. Lijkt me een mooi einde van deze biecht.

Foto's:


0