De heilige koe

Ik ben sinds kort de trotse bezitter van mijn eigen autootje. Eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, heb ik niet echt een auto nodig want zoveel kilometers maak ik niet. Nu hoef ik niet meer te zeuren of ik iemands auto mag meenemen en kan ik gaan en staan waar ik wil.
Natuurlijk is het helemaal niks, mijn auto, volgens onze zonen. Ze gaan echt niet in die koekentrommel zitten. Prima jongens, ik ben er heeeel blij mee.
Ik was al een tijdje aan het speuren op internet en spammde mijn wederhelft helemaal gek met auto’s die ik wel geschikt vond, maar mijn wederhelft vond ze allemaal niks. Hij is van de grote diesel slurpende bakbeesten en ik van een zuinig hendig autootje wat overal door kan en tussen past. Na de zoveelste auto die ik had doorgestuurd zal hij gedacht hebben: ‘nou deze maar’, want ik ben er helemaal klaar mee. Ik had contact gezocht met de man die de auto verkocht en afgesproken dat we na 6 uur een kijkje wilden komen nemen. Ik heb totaal geen verstand van auto’s dus wel zo slim als mijn wederhelft even mee gaat kijken. We bedenken dat mijn wederhelft vast gaat kijken naar de auto als hij van zijn werk terugkomt. Al snel appt hij dat de auto al weg is, hij heeft hem aan iemand anders verkocht. Nou das fraai!! Verkopen terwijl ik had afgesproken dat wij zouden komen kijken. Nou ja jammer dan, dan speur ik gewoon weer verder. Mijn wederhelft buurt nog wat met die man over auto’s, en de man vertelt dat het wel heel toevallig is dat er ook iemand uit Bakel voor dezelfde auto komt kijken na 6 uur. Hij pakt zijn telefoon en laat mijn berichtjes zien en een foto van mij en mijn teckelvriendin. Na enige uitleg van mijn wederhelft en handel over de prijs was de deal snel gesloten. Na het eten zijn we de auto gaan halen, ik moest nog wel eerst even op de foto met de auto en mijn teckelvriendin. Nu ben ik trotse bezitter van mijn eerste eigen heilige koe(tje).

Yvonne

Foto's:


0