Naar huis

Soms schrijf je iets waarvan je weet, voelt en ervaart dat het zoveel mensen om je heen raakt. Door verlies, door iets wat ze zelf mee hebben gemaakt, maar waar je niet altijd woorden aan kunt geven.
Het gevoel van de laatste momenten met iemand kunnen zo intens zijn, vol van alles wat was en tegelijk zie je ook dat al een deel van deze mooie persoon is vertrokken.
Daarom wil ik deze tekst graag met jullie delen, na een bezoek aan mijn allerliefste oma. Die nu echt in haar allerlaatste fase zit, maar intens dankbaar blijft.

Naar huis

Lieve oma Altijd als ik bij je binnenstap komt jouw grote glimlach me tegemoet. Och Hannelore toch wat vind ik het fijn jou te zien. We kijken aandachtig naar elkaar en zien de liefde en dankbaarheid in elkaar.

Deze avond lijkt anders dan anders. Jouw ogen dwalen steeds meer af naar plekken ver van hier…Je mist iedereen die ooit bij jou was meer dan ooit. Maar wat wil je ook na bijna 105 jaar.

Ik voel je onrust, je verdriet, je onmacht. Ik ben bij je lieve oma, je bent niet alleen en je hebt alles goed gedaan.

Kom laat ik even je voeten masseren. Je handen vasthouden. Al lukt het praten niet meer zo goed. Jouw lichaam spreekt nog steeds de taal van liefde als je tenen ontspannend op en neer bewegen.

Ik knuffel je als ik wegga. Ik zeg dat ik van je hou en jij vertelt me ik ook van jou.

Ga maar lekker naar huis Hannelore. Ik hoop dat ik dat ook mag. En in de auto onderweg naar huis. Stromen er tranen van liefde.

Voor jou lieve oma #liefde voor altijd ##onvoorwaardelijk #de magie van aanraking #dankbaar voor altijd

Hannelore

Foto's:


0