Oudste man van Brabant Harrie Hanenberg uit Boekel is 106 geworden

BOEKEL – In 1914 brak de Eerste Wereldoorlog uit. En op de Neerbroek werd op 30 september van dat jaar Harrie Hanenberg geboren. Die oorlog is gelukkig al ruim een eeuw voorbij, maar Harrie is er nog steeds. Hij heeft heel zijn leven in Boekel gewoond.

Door Simon van Wetten

Het ouderlijk huis van Harrie, op de Neerbroek, was een traditioneel boerenbedrijf. Die boerderij staat er overigens nog steeds. De vader van Harrie was al jong hartpatiënt, en omdat Harrie de oudste zoon van in totaal zes kinderen was, moest hij al vanaf z’n 14e jaar zo’n beetje de kost verdienen. Zijn vader kon wel aanwijzingen geven, maar was fysiek nauwelijks tot iets in staat. Hij is ook tamelijk jong gestorven.
Op zeker moment kreeg Harrie hulp van zijn jongste broer, Martien. Deze is, net als Harrie, ook zijn hele leven boer geweest. Een lang leven, want Martien is 99 geworden. Ook de oudste zus was met een boer getrouwd, de andere twee zusters en nog een broer kozen voor het geestelijk leven.
De twee broers trouwden zowat tegelijkertijd, een maand na elkaar, in het voorjaar van 1950. Harrie was toen al 35 jaar. En zo kwam het moment dat er geloot moest worden. Wie kreeg de ouderlijke boerderij, Harrie of Martien? Goed, er was een prettige troostprijs, want er was nóg een boerderij in familiebezit, op de Elzen. En zo kwam Harrie dáár terecht. Het lot, net wat u zegt.
De late huwelijksleeftijd was geen beletsel, misschien zelfs wel de reden, voor een uitbundige kinderschare. Anna Donkers, 27 jaar toen zij met haar Harrie trouwde, heeft elf kinderen gekregen.
Eén ervan, Jozef, neemt mij mee naar het verzorgingscentrum waar zijn vader woont. Hij vertelt: “Ons pap was een harde werker, en bovenal zorgzaam. Tja, dat zat er van jongs af aan in, hij moest immers vanaf zijn 14e de boerderij runnen. Het is ook een heel sociale man, die graag gezelschap om zich heen heeft. In 1966 zijn mijn ouders van de Elzen naar het Goor verhuisd, naar een nieuwe ruilverkavelingsboerderij. En oom Martien werd onze buurman. Ons pa en ma hebben daar nog een hele tijd geboerd, pas op z’n 93ste verhuisde ons pa, samen met ons mam, naar ‘de straot’. Dat had te maken met de gezondheid van ons moeder. Pa was daar heel rationeel in. ‘Het is nodig,’ zei hij. Maar hij wilde eigenlijk niet van de boerderij weg. Uiteindelijk hebben ze in 2007 een aanleunwoning van het bejaardenhuis betrokken. Daar is moeder op haar 91ste gestorven. Pa was toen 99 jaar.”
We zijn inmiddels in de kamer van de – op dat moment nog – 105-jarige gearriveerd. Harrie blijkt een montere, vriendelijke man, nieuwsgierig naar wie ik ben en wat ik kom doen. Als ik dat heb uitgelegd, prevelt hij een gebed, in het Latijn. Mijn verbazing tovert een grote glimlach tevoorschijn: “Ik ben in mijn jongensjaren heel lang misdienaar geweest. Een hele goeie, ook nog! Dat was onder pastoor De Raad. Skon werk, misdienaar! Maar ja, ik was ook de oudste van het circus.”
En het boerenwerk dan, Harrie? “Dat was mijn lust en mijn leven. Een echte koeienboer. Ik ben ook lang voorzitter geweest van de Fok en Controlevereniging, later opgegaan in de KI. Tot die tijd ging ik over de aankoop van geschikte stieren. Jarenlang kwam ik op woensdag op de veemarkt in Den Bosch, al om 4 uur ‘s morgens vertrok ik. Tja, dat was ook een bietje een uitje… Ik had 12 bunder land, best veul in die tijd. Nog geen tractor. Met het paard heb ik een stuk van de hei omgeploegd. Zwáár werk, ja, voor het paard dan toch.”
En Harrie, hoe word je honderdenzes? “Gewoon, niks mankeren.” Zoon Jozef knikt. “Hij heeft een heel sterk gestel.”
Inderdaad. In Brabant is Harrie al sinds 2018 de oudste man. In Nederland staat hij op plaats drie. Met de vrouwen mee: 55ste. Bij het afscheid wijst Harrie op de biljartkeu, in een hoek van de kamer. “Ik heb altijd graag gebiljart. Dat kon ik goed, en daarom staat die keu er nou nog.” Ik zwaai en zeg dat ik hoop dat die keu daar nog lang blijft staan.

Foto: Harrie Hanenberg.

Foto's:


0