Gemertse ex-gebruiker over verslaving aan drugs

GEMERT – Heftige momenten heeft hij meegemaakt. Zoals de familiedag in de verslavingskliniek, waar Sjef eerlijk moest vertellen over zijn ervaringen. Voor het eerste besefte zijn vader wat zijn zoon had meegemaakt. De in Gemert opgegroeide ex-verslaafde vertelt tegenwoordig graag zijn verhaal. Al is het maar om te voorkomen dat andere jongeren dezelfde keuzes maken als hij.

Door Wim Poels

Onlangs meldde de gemeente bekend dat ze fors en toenemend gebruikt van soft- en harddrugs bij jongeren in Gemert-Bakel ziet, soms al op hele jonge leeftijd. Hoeveel het er zijn? Sjef – niet zijn echte naam – heeft geen idee. “Maar ik ken er genoeg. Onlangs hoorde ik nog dat er iemand was overleden aan een overdosis.”

Achteraf beseft Sjef dat zijn verslaving een gevolg was van angst en onzekerheid. Op zijn achtste scheidden zijn ouders. Hij groeide op bij zijn moeder in Gemert, die haar eigen problemen had en bij wie hij een potje kon breken. Als scholier werd hij gepest. “Onder vrienden voelde ik me bij het stappen goed, maar zodra er anderen bij kwamen had ik het gevoel dat ik uitgelachen werd. Eigenlijk vertrouwde ik niemand.” Alcohol hielp.
Het drugsgebruik begon vanaf zijn 15e met wiet, geleidelijk werd hij een dagelijks gebruiker. Aanvankelijk als vlucht, maar op zijn 21e zat hij vaak op zijn kamer omdat zijn angsten juist gegroeid waren. Cold turkey stopte hij. Zijn zelfvertrouwen groeide weer.

Maar van de drugs afblijven bleek moeilijk. Van cocaïne werd hij echt zelfverzekerd. Drie jaar lang was hij weekeindgebruiker. “Ik had een goede baan, kon sparen.” Totdat zijn werkgever moest bezuinigen en hij op zijn 25e ontslagen werd. Het cocaïne snuiven werd daarna een dagelijks ritueel, de spaarpot raakte leeg. En al vond hij weer een baan, er kwamen schulden. Fraude bij het uwv leek aantrekkelijk, tot hij een aanslag van 11.000 euro kreeg. “Vanaf dat moment had ik schijt aan alles.”
Vrijwel al zijn spulletjes, waar hij zo lang voor gespaard had, gingen in de verkoop. “Ik was er goed in mijn moeder te manipuleren, pinde van haar pasje en verkocht ook haar spullen.” Tot aan de trouwring toe, alleen de televisie mocht ze houden. ‘Buitende de deur stelen’ deed hij nooit, maar ook van zijn vader, die hij maar weinig zag, nam hij geld weg.

“Verslaafden zijn goed in ontkennen. Bovendien had ik steeds een verhaal klaar”, aldus Sjef. Maar de zichtbare fysieke ongemakken die in 2018 kwamen kon hij niet ontkennen. “Uiteindelijk ging ik elke drie weken op gesprek bij de dokter. Ik vertelde hem dat ik gebruikte, maar hield vol dat ik dat alleen in het weekeinde deed.” Totdat een zus meeging. “Nu vertel je de waarheid”, maande ze hem. Dat hielp. Al zou het, vooral wegens gedoe met de verzekering, tot 4 november 2019 duren voor hij daadwerkelijk in een kliniek kon worden opgenomen. Om 13.25 uur, staat zelfs te lezen op een van Sjefs tatoeages.
Vier weken bleef hij er. Twaalf stappen moest hij doorlopen. Stap één: eerlijk zijn. Dus moest hij in de eerste week tijdens een familiedag aan zijn ouders en zussen vertellen wat hij had gedaan. Zijn vader had geen flauw benul en kwam een week later alleen terug. Het werd een stevig, maar goed gesprek, het begin van een herstelde band.

Sjef verhuisde naar een huis voor ex-verslaafden. Hij leerde er een meisje kennen dat later zelfstandig ging wonen. Sjef ging er regelmatig op bezoek en de twee vertelden elkaar over hun gevoelens. Zij had een terugval en op straffe van huisuitzetting kreeg Sjef een verbod op verder contact. Toen ze dat toch weer zochten, moest hij vertrekken en kwam hij bij zijn zus terecht. Daar woont hij overigens nog steeds. Ondertussen bleef hij zijn vriendin bezoeken. “Dan at ze tenminste”, geeft hij aan hoe slecht het met haar ging. Acht weken geleden vond hij haar in bed en kreeg haar niet meer wakker. Ze was overleden.
Enkele keren per week heeft Sjef nu nog bijeenkomsten met ex-verslaafden. Hij leerde er zijn verhaal te doen. Hij vertelde er in een groot gezelschap over zijn angsten en sindsdien is hij niet meer bang zijn verhaal te doen en anderen te helpen. Stap 12.

Tegenwoordig doet Sjef vrijwilligerswerk bij Brabant Zorg in de kantine voor het personeel, ontdekte er zijn liefde voor het koken en gaat in augustus aan een koksopleiding beginnen. Al zijn de demonen niet helemaal verdwenen. “Als ik een broodje kom brengen in de kantine ben ik trots. Maar toen ik de afwas op ging halen, voelde het weer alsof ik uitgelachen werd. Daar heb ik me overheen kunnen zetten.”
Sjef wil met zijn verhaal waarschuwen. Toch gaat zijn boodschap eigenlijk niet over drugs. “Verslaafden zijn goed in het verbergen en ontkennen van hun problemen, herkennen van gebruik is moeilijk. Het gaat over de fase ervoor, het pesten, de angst, het erbij willen horen. Praat daarover”, roept Sjef ouders en jongeren op “Als je kind vaak weg is, vraag hem dan eens zijn vrienden ook thuis uit te nodigen. En ben niet bang dat je uitgelachen wordt. Het is gewoon niet zo.”

Het drugsgebruik onder Gemert-Bakelse jongeren is groot

Foto's:


0G