Lastig klusje

Twee woorden die ik de laatste maanden heel vaak getypt heb. Hoewel ik me er bewust van was dat ik vorig jaar al op omkiepen stond, ging vier maanden geleden dan toch echt het licht in één keer uit bij me. Het liefste had ik toen mijn agenda in de kliko gegooid. Tijd om dus echt stappen te ondernemen en wat dingen on-hold te zetten. Geen columns, geen vergaderingen maar elke dag wandelen naar het Bospark. Ik stak een godsvermogen aan kaarsjes aan en heb heel wat keren mijn ronde snotterend afgemaakt. Het nummer wat bij het afscheid van mijn zus werd gedraaid is precies 14x in 4 km. Nog steeds is dat het eerste nummer als ik aanloop, het verschil is nu dat ik er kracht uithaal. Ik ben voor mezelf gaan typen en in een mum van tijd had ik een indrukwekkend document van 14 pagina’s. Elke dag even een moment pakken om te mediteren en 10 uur per dag in bed. Maar het lastigste was mijn agenda aanpakken. Ik merkte dat vooral de ochtenden en avonden lastig waren, dus daar moest ik mee aan de slag. Ik kan er elke dag om janken hoe ontzettend lief iedereen voor me is! Iedereen past zich moeiteloos aan, zonder te morren. Wat ben ik daar ongelofelijk dankbaar voor. En dankbaar dat iemand mij, uit het niets, haar verhaal van 3 jaar geleden stuurde over haar eigen burn-out. Via haar kwam ik bij een coach terecht die me de meest simpele handvaten aanreikte. Ik was me ervan bewust dat heling in mezelf zat, alleen wist ik niet waar. Al mijn zintuigen stonden wagenwijd open en alles kwam keihard bij me binnen. Licht, geluid, geur en zelfs mijn handen voelden of er geen huid meer op zat. Lastig als je mensen moet aanraken. Volgens mijn coach ook best vreemd, omdat bij de meeste mensen met een burn-out juist alles is uitgeschakeld. Ik mocht lui worden van mezelf, niet meer opvliegen als er iets gevraagd werd. Moet dat nu? Kan dit later? Veel geleerd de afgelopen maanden en mezelf gruwelijk tegengekomen. Maar ik kan nu zeggen dat de afgrond waar ik maanden geleden voor stond nu alleen nog in de verte zichtbaar is. Kleine stapjes vooruit en soms weer terug, maar nooit meer wegglijden naar die afgrond.
Laat me zien
waar ik voor leef
Laat me voelen
wat ik geef
Eén moment zodat ik weet
dat alles niet voor niets is geweest….

Lieve Yvonne, dank je wel dat je mijn columns hebt overgenomen en super leuk dat je blijft schrijven!

Francis

Foto's:


0

Geef een reactie op dit bericht...

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.