Horrorfilm

Om de tijd een beetje door te komen, wil ik nog wel eens ’s middags Netflix aanslingeren. Series zijn niet zo mijn ding maar voor een goede horrorfilm ga ik graag zitten. Zo keek ik er één die afspeelde in een Chinees bos waar mensen naartoe gingen om zichzelf van het leven te beroven en een vierdelige reeks over doden die proberen de zielen van levenden te verkrijgen.

Ik ben er even mee gestopt want ik droomde ’s nachts dat er iemand aan de achterdeur stond en ik werd wakker terwijl mijn ogen al wagenwijd open stonden.

En tijdens mijn rondje Bospark zag ik ook van alles in de struiken en hoorde dingen die ik nog niet eerder gehoord had. Nou vind ik het voormalige sanatorium terrein wel iets mysterieus hebben. De lege gebouwen en wetend dat er vroeger ook dingen gebeurden die nu niet meer door de beugel zouden kunnen, zou het een perfecte locatie zijn om een horrorfilm op te nemen.

Sanatorium klinkt heilzaam maar daar lagen mensen soms jaren in een bed, zo lees ik in een artikel in Trouw over een dochter die met haar vader, die als kind hier in Bakel lag, teruggaat om zijn verhaal op te schrijven. Na het lezen van dat verhaal kijk je heel anders naar het park. Het liefst zou ik me daar eens in gaan verdiepen om dat verhaal ook op te schrijven, maar ik zou niet weten waar ik zou moeten beginnen.

Hoe zouden ze toen om zijn gegaan met een virus als Covid-19? Zouden we in een soortgelijk instituut komen liggen? Zaterdagavond 23 januari, de eerste avond van de avondklok en net als oudjaarsavond keek ik die avond een keer extra op de klok. Rond 22.00 uur ga ik richting mijn bed en het is onheilspellend stil buiten. Normaal rijdt er nog een auto of een tractor langs, maar nu helemaal niets. Ik stel me voor hoe het in een stad moet zijn om daar die stilte te ervaren. Lieve mensen, laten we toch een beetje positief blijven en maak er mooie avonden van met iets lekkers op tafel, een goed boek of een filmpje. Want je hart zit nooit in een lock down.

Francis

Foto's:


0