Stuurman: Wedstrijd ver plassen

Volgens verstokte benzinesnuivers gaat de jeu er helemaal af met de elektrificering van het wagenpark. In termen van indringend geronk, lekkere stank en opwindende vibraties klopt dat helemaal, maar er komt een factor voor in de plaats: ademstokkende acceleratiekracht. Het jongste voorbeeld heet Tesla Model S Plaid, waarbij drie elektromotoren opgeteld 1115 pk naar de wielen slingeren. Dat het apparaat 2241 kilogram weegt, lijkt geen zier uit te maken voor zijn versnellingsdrift, want met een 0-100-tijd in 2,1 seconden meet hij zich moeiteloos met de heftigste motorfietsen op de markt. In een sedan voor gebruik op de openbare weg slaat dat helemaal nergens op en je begint je onderhand af te vragen of het geen schade aan het asfalt veroorzaakt, maar het is wel een interessante ontwikkeling. Het zet namelijk de petrolheads die nu al naar de goede oude tijd beginnen te verlangen in hun hemd.

Als jonge kerel van 21 jaar, inmiddels ruim twee decennia geleden, reed ik vol bravoure rond in een Citroën CX 25 GTI Turbo 2. Toentertijd een razendsnel apparaat, dat met 168 pk en 294 Nm onder de kap machtige sprongen maakte en daarbij op spectaculaire wijze zijn neus verhief. Minstens tachtig procent van de ‘tegenstanders’ onderweg legde het af tegen deze beul. Wat een verschil met twee jaar geleden, toen ik in hetzelfde type youngtimer een Toyota Auris Hybrid op een tussensprint volgde en met geen mogelijkheid wist in te lopen op de keurige stationwagon. Dat was dan nog maar een model met elektrische assistentie, niet eens een volle EV. Recent testte ik een veertien jaar oude Bentley Arnage T met 507 pk voor een magazine over Britse auto’s en voelde me een moment overdonderd door de stuwkracht, tot ik besefte dat een béétje Tesla een lange neus naar deze heerser van weleer maakt.

Je vraagt je af waarom fabrikanten in deze tijd van energiebesparing werkelijk alle registers opentrekken om een waanzinnige snelheidssensatie te veroorzaken, waarbij het begint te lijken op een wedstrijd ver plassen. Zelfs iets burgerlijks als een Hyundai Kona Electric gaat al als vergif. Ik denk dat ik het antwoord wel weet: juist om de beeldvorming rondom EV’s een positieve impuls te geven en op een dag ook de conservatieve benzinesnuivers voor zich te winnen. Nu verachten zij de modellen voor bijtellingsprofiteurs en geitenwollensokkenfiguren nog, maar dat kan weleens heel snel gaan veranderen, wat ik om me heen zelfs al zie gebeuren. Eén proefrit en de kracht van de toekomst palmt de gemiddelde autogek volledig in. Wanneer zou ik zelf aan de beurt zijn?

Aart van der Haagen

Foto's:


0