In de Biechtstoel: Freek van de Wijdeven

GEMERT – Je zou hem een remigrant kunnen noemen. Freek van de Wijdeven verruilde ooit het dorp waar hij opgroeide voor de grote(re) stad, maar Gemerts bloed kruipt blijkbaar waar het niet gaan kan en hij is terug. Een hernieuwde kennismaking in de vorm van een biecht…

Geloof je?

Absoluut! In de wetenschap, in mezelf, soms, en in de kracht van verhalen.

Wat is je grootste deugd?

Het vermogen om te leren, hoe langzaam ook.

Wat is je grootste zonde?

Ongeduld.

Wat koester je het meest?

Mijn optimisme, het vertrouwen dat uiteindelijk alles goed komt.

Wat stuit je het meest tegen de borst?

Mensen die bewust misinformatie verspreiden en ons langzaam terug naar de prehistorie twitteren. Voor wat, het verkopen van petjes? Dat mensen in zo’n persoon geloven kan ik nog begrijpen. Het is voor veel mensen steeds moeilijker om te herkennen wie expertise heeft. Valse profeten zijn een plaag.
Ik herinner me het weerwoord van Jezus van Eindhoven (Arnol) op de ‘God bestaat niet’ van een passant: ‘En jij weet alles al?’ Iedereen heeft houvast nodig in deze complexe wereld. Maar bij complexe onderwerpen zou de conclusie van je zelfonderzoek mijns inziens moeten zijn dat je nu weet hoeveel je niet weet. Er zijn geen eenvoudige antwoorden.
Ik las in een Jehova-tijdschrift het verhaal van een wetenschapper die na jaren onderzoek geen steek verder was gekomen. Daardoor ging hij in God geloven. ‘Als ík het niet snap, dan moet het wel God zijn.’ Die arrogantie vind ik stuitend.

Waar kun je heimelijk van genieten?

Je vindt mij regelmatig met een boek en een ‘Franziskaner’ in de zon genietend van Gods schepping.

Van wie kun je nog wat leren?

Van Danny Carey, de drummer van Tool. Maar ook van mindere goden als de Gimmerse Ralf Bloemers. Ik zou mijn medebandleden van The Mariños een groot plezier doen als ik werk maakte van mijn drumlessen. Natuurlijk kan ik van elk mens wel wat leren, al is het maar het besef om met hem of haar niet in discussie te gaan.

Achter welke deur in Gemert-Bakel zou je wel eens een kijkje willen nemen?

Achter de deur van de Potgieterstraat 1 in Gemert, een jaar of vijf geleden. Daar woonde de kunstenaar Frans Arts. Met kunst kun je de tijd stilzetten, besefte hij. Die visie hebben meer kunstenaars, Bob Dylan bijvoorbeeld. Het oeuvre van Frans Arts bevat sculpturen, digitaal werk (een pionier in computerkunst!) en fantastische klokken. Schitterende uurwerken waar je een atoomklok op gelijk kunt zetten. Hij maakte bijvoorbeeld een klok van de rotzooi die hij vond rond de Jumbo supermarkt. Een ander uurwerk, zijn meesterlijke astrolabium-calendarium uit 1986, had 28 functies, zoals zon- en maanstanden en de loop van de sterren van de dierenriem. Alle berekeningen deed hij zelf met de hand en zelfs het gereedschap waarmee hij de tandwielen maakte met exact de juiste overbrengingsverhoudingen heeft hij zelf ontwikkeld. Wat een held.

Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?

Met iemand die het echt verdient om een weesgegroetje te bidden. Iemand die door zijn of haar expliciete zondigheid toont dat Jezus niet voor niets voor onze zonden is gestorven. Iemand waarvoor het telt.

Heb je verder nog iets op te biechten?

Om de kunstenaar Frans Arts te eren, heb ik het plan opgevat om een enorme muurschildering op zijn voormalige huis in Gemert te laten maken. Urban art zoals dat van Studio Giftig op de wanden van de Kasteel-Traverse in Helmond en op Strijp-S in Eindhoven bijvoorbeeld. Alle partijen die ik voor de realisatie benaderd heb, zijn enthousiast maar konden niet of nog niet de juiste medewerking verlenen. Ik heb daarom zelf een klein eerbetoon aan de buitenmuur van zijn oude woonhuis bevestigd, in de hoop dat meer mensen het plan zien zitten en er werk van willen maken. Het zou mooi zijn als een eerbetoon aan Frans Arts door een gerenommeerde kunstenaar een permanente plek kan krijgen in Gemert.

Foto's:


0