Molenstraat als Broadway

Gemert hield de vaart der volkeren bij. Je kon in de jaren ’30 alle klassiekers bekijken in het mondaine Luxortheater in de Molenstraat. Neergezeten op stalles keek de Gemertse jeugd ademloos naar Tarzan. Met opgerekte nekspieren spoedden vooral de jongens zich onmiddellijk na de voorstelling naar de Handelse bossen, om aldaar in en rond de Mariaboom aan bij wijze van lianen opgehangen touwen van tak naar tak te slingeren.

Het eerste bericht in de “Gemertsche Courant” dat duidt op de mogelijkheid tot bioscoopbezoek dateert van 29 november 1930. De film, een ‘detectieve’, heette “Mac Donavan”. Een explicateur stond, bij gebrek aan geluid, gedurende de film uit te leggen waar het allemaal over ging. Dat gebeurde in een cafézaaltje. In juli 1931 kreeg exploitant Leo van Lieshout vergunning voor het bouwen van een bioscoopzaal met ruim 300 zitplaatsen aan de Molenstraat. Aannemer Janus van Eupen zou dit filmpaleis, zeer terecht ‘Modern’ geheten, voor fl. 9.200 bouwen. Wie de bouwvergunning goed bestudeert, ziet dat toen al aan nooduitgangen werd gedacht. Maar de noodtrap werd vaak oneigenlijk en in tegengestelde richting gebruikt door degenen die wel culturele belangstelling, maar geen geld hadden. Een geldnoodtrap.

In 1935 nam het Luxortijdperk een aanvang. ‘Modern’ werd gekocht door de Eindhovense Bioscoopmaatschappij en omgedoopt tot ‘Luxortheater’. Twee jaar later nam P.J. Ermers de boel over en toonde Tarzan, Laurel & Hardy en King Kong. Daarna brak de oorlog uit en Amerikaanse films kwamen uiteraard niet door de Duitse censuur. Zelfs Johnny Weismüller mocht ondanks zijn hoog Ariërgehalte en Duitse achternaam geen Tarzankunsten meer vertonen. Er draaiden nu films als “Die Goldene Stadt”, volgestouwd met Duitse propaganda.

Na de oorlog leek alles als vanouds, maar ziet, daar was een wonder te aanschouwen. Niet in de bioscoop, niet in de Molenstraat, maar in een winkel, verderop. Met de neuzen plat tegen de etalageruit gedrukt, vergaapte Gemert zich anno 1948 aan een nieuwe vinding. Een wirwar van buizen, draden, lampen en een heel klein schermpje waren in een toverachtige symbiose samengebracht. De beelden in dat kastje bewogen! Dat was je wat. “Ze han d’r gin èrg in dè ‘k ‘r ok waor, zo stonde ze te kiejke, vertelde ons opa.” De televisie stond in de startblokken. Nee, het Luxortheater ging niet meteen failliet. Het duurde nog even voordat tv betaalbaar en gemeengoed werd en antennes de skyline van Gemert bepaalden. De Molenstraat bleef nog een tijdje Broadway.

Simon

Foto's:


0