In de Biechtstoel: Ralf Bloemers

GEMERT – Ralf Bloemers is van huis uit Beek en Donkenaar, ging in Helmond naar de middelbare school, de MEAO én de Pedagogische Academie, geeft les aan de groep-8-leerlingen van OBS De Rietpluim in Nuenen en woont al heel lang in Gemert. Dit wordt een interlokale biecht.

Geloof je?

Niet in het instituut kerk, wel in positief denken. Daarmee kun je veel problemen oplossen. Tibetaanse monniken, ziektes wég mediteren, dat gaat misschien wat ver, maar bewust of onbewust iets in een bepaalde richting duwen, ja, daar geloof ik in. Én ik ben dol op kerken als gebouw, als de bewaarder van kunstschatten.

Wat is je grootste deugd?

Ik ben tamelijk sterk in het vinden van de rode draad in een complexe, moeilijk op te lossen situatie. Dat geldt voor ruzies en kwesties in de klas, dat geldt voor conflictsituaties in het algemeen en dat geldt bijvoorbeeld op het moment dat je concludeert dat je koffers op een luchthaven kwijt zijn. In paniek raken kan altijd nog.

Wat is je grootste zonde?

Soms maak ik me te druk over triviale zaken. Dat lijkt in tegenspraak met het vorige antwoord, maar die rode draad geldt blijkbaar niet voor mezelf.

Wat koester je het meest?

Ik heb het fijn samen met mijn Gon. Samen met haar genieten van de mooiste kunst, de mooiste concerten, of dat nu in het echt is of via het internet; dit alles biedt een onwijs rijk leven. Naast een goede gezondheid natuurlijk, dat is voorwaarde nummer één. Of ik een kunstkenner ben? Nou, meer een kunstgenieter, dat is een passender omschrijving.

Wat stuit je het meest tegen de borst?

De wappiecultuur. Daar bedoel ik mee dat er mensen zijn die 5-G-masten in de fik zetten, of die corona ontkennen, viruswappies dus, die vaccineren zien als een overheidsingreep om zo een chip in te kunnen brengen. Degenen die meegaan met allerlei complottheorieën. Waanzin! En het ergste is dat de personen die daar op het internet naar zoeken, door de zoekmachine de volgende keer gerichte informatie krijgen voorgeschoteld, enzovoort, en dan zie je op den duur alléén dit soort dingen op je scherm voorbij komen.

Waar kun je heimelijk van genieten?

De muziek! Thuis staat altijd muziek aan. En ik heb m’n hele leven gedrumd, als jochie bezorgde ik de koektrommel van moeder al flink wat deuken, daarna ging ik les halen bij de harmonie in Beek en Donk. Sjaak Benjamins was daar mijn leraar. Nu, op mijn 44e, vind ik het nog steeds heerlijk om muziek te maken. Vooral sámen muziek maken – ik treed al heel lang op met onze band “Doctor Rock” – schitterend is dat.

Van wie kun je nog wat leren?

Op De Rietpluim hadden we een slogan: Leven is leren. Iedereen heeft wel een talent en het is mooi als dat talent zich ontplooit. Van hoogleraar tot vakman en alles er tussenin, je kunt van iedereen leren. Leerkansen zijn er overal.

Achter welke deur in Gemert-Bakel zou je wel eens een kijkje willen nemen?

Terug naar de deur van collectief café Alleman. Blues-rockbandje, Belgisch pintje, bruin café, hoek Julianastraat-Virmundtstraat. Ik heb er zelf ook veel muziek gemaakt. Zonde dat het weg is.

Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?

Vorig jaar, op 24 oktober, is heel plotseling mijn vader overleden. Je groeit naar elkaar toe als je wat ouder wordt, allebei word je milder, er is meer begrip. We ondernamen de laatste jaren heel bewust af en toe samen iets, met z’n tweeën, een uitstapje, wat eten, praten over nu en vroeger. Ik ben dankbaar voor die momenten en tegelijkertijd mis ik hem enorm.

Heb je verder nog iets op te biechten?

Ja! Over de collega-muzikanten, muziekvrienden, zoals Fastburger uit Boekel, Freek en de Mariños, Piet van Dooren. Er is door de corona de klad gekomen in samen musiceren. Ik hoop echt dat straks iedereen weer zijn of haar instrument opneemt, en dat we elkaar in de cafeetjes en bij de festivals weer terug zien!

Foto's:


0