In de Biechtstoel: Theo van Gemert

GEMERT – In 1978 vertrok Theo van Gemert met zijn jonge gezin uit Gemert. Hij werd brandweerofficier in Lelystad, toen een gloednieuw oord, uit de net drooggelegde polder gestampt. Later volgden Den Helder en Drachten als standplaatsen, maar Gemert bleef trekken; in 2017 keerden Theo en zijn vrouw Corrie terug.

Geloof je?

Mijn broer Gregoor, zus Petra – zij is helaas overleden – en ik zijn thuis heel vrij opgevoed. Dat leverde moeilijkheden op. Als pastoor Strijbosch op maandag catechismus in de klas kwam geven, moest ik op voorhand op de gang gaan staan. Ik heb niet het idee dat ik ooit iets heb gemist. Ik ben ook meer van overtuigen dan geloven…

Wat is je grootste deugd?

Ik ben geen beheerder, maar een opbouwer, en bereid mensen daarin mee te nemen. Ja, ik ben een mensenmens en een teamplayer, maar als je als brandweercommandant in een crisissituatie zit, moet je ook de dictator kunnen zijn. De discussie komt naderhand wel, want evaluatie is natuurlijk prima.

Wat is je grootste zonde?

Er is verschil tussen ‘zonde’ en ‘zeund’. Het schuurt weliswaar tegen elkaar aan, maar er is een verschil. Mensen teleurstellen is – achteraf – altijd zeund. Zeker als je gelijkheid beschouwt als een van de kernwaardes in het leven. Och, je moet maar één ding doen: niets beloven.

Wat koester je het meest?

De vakanties met Corrie, met een nooit vooraf gesteld doel. Bonnefooi-werk, gaan we hier links- of rechtsaf, vijfsterrenhotel of schapenkooi? Dáár kan ik van genieten, net als van de herinneringen aan mijn werk, want mensen daadwerkelijk kunnen helpen is iets om te koesteren. Toch, voorop staat mijn gezin, en ik heb veel plezier in het volgen van mijn kleinkinderen, die nu in hun studententijd zitten.

Wat stuit je het meest tegen de borst?

Ik ben wars van mensen die alles al hebben in dit leven, en dan alleen nog maar uit zijn op macht.

Waar kun je heimelijk van genieten?

Sinds ik weer in Gemert woon: van Gemert! De pedjes en gengskes, de mensen. We zijn ook heel bewust naar hier teruggekeerd! Want – dit komt zwart op wit, toch? – ik was tijdens mijn kleine emigratie jarenlang de enige betalende abonnee van het Gemerts Nieuwsblad!

Van wie kun je nog wat leren?

Dat schat je in op het moment dat je iemand ontmoet. Wat heeft die persoon te bieden, wat doet of weet hij of zij waar jij wat aan hebt? En… afleren is óók leren.

Achter welke deur in Gemert-Bakel zou je wel eens een kijkje willen nemen?

Niet in de letterlijke zin. Vruuger, toen ik op de lagere school zat, kende ik alle mensen in het dorp. Allemaal! Dat echte dorpsleven, de sfeer van langs-het-tuinpad-van-mijn-vader, van een hut bouwen in het bos bij de motorcrossbaan en daar zaterdags overnachten zodat je op zondag voor de wedstrijd geen kaartje hoefde te kopen. Als dat ergens achter een deur zou zijn, maak ‘m dan maar vlug voor me open.

Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?

Met Mark Rutte. Ik wil weten of hij echt en oprecht is. Ik denk weleens: hij geeft nergens om. En ik hoop dat dat niet waar is. Ik heb vanuit mijn functie veertig jaar lang met politiek, met bestuurders van doen gehad. Ja, ja, de waarheid en gespannen voet… Je kent de uitdrukking wel.
O ja, en met opoe, want die wist véél van Gemert, en ik ben nu gids bij de VVV.

Heb je verder nog iets op te biechten?

Ja, ik zou nog best wel met onze vader, kunstenaar Jan van Gemert willen bidden. Hij zou de vorige maand honderd jaar geworden zijn. Het zou wel een heel aparte gebed worden. Eigenlijk een echt heen-en-terug gesprek, want we hebben elkaar veel te vertellen en te vragen. Hij zou trots op zijn zonen zijn, al zou hij dat nóóit hardop zeggen.

Foto's:


0

Geef een reactie op dit bericht...

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.