Keerpunt

Het viel me op dat na het horen van haar verhaal mijn kijk op deze vrouw totaal veranderd was. Waar ik haar aanvankelijk bekeek als zijnde achteruitgegaan, vond ik na haar vertellingen dat ze juist enorm vooruitgegaan was.

Waar ging het om? Tijdens onze LF-fietstocht ‘Ronde van Nederland’ sliepen we ongeveer de helft van de nachten bij ‘Vrienden op de Fiets’. Daarbij verblijf je gewoon bij mensen thuis. En dat leidt soms tot verrassende ontmoetingen.
Dit keer overnachtten we bij een alleenwonende, ongeveer zeventigjarige mevrouw, beetje geiten-wollen-sokken-type uit de provotijd. Tijdens het kennismakings-kopje-koffie zaten we in haar prikkelrijke woonkamer. Heel veel prullaria op allerlei kasten, tafeltjes en plankjes. Stapels kranten en post. Tientallen boeken verspreid door de inboedel. Plantjes en planten, schilderijen en fotolijstjes. Geen woonkamer uit de folder, maar druk gevuld.

’s Morgens bij het ontbijt sloot haar verstrooide gedrag aan bij het beeld dat ik ’s avonds van haar gevormd had. ‘O ja, zout voor bij het eitje.’ En even later: ‘Ach, nou vergeet ik nog dat sapje.’ De vrouw praatte soms haperend, ze moest regelmatig zoeken naar woorden. Ze kwam me wat warrig over, bijna chaotisch. Omdat we in een studentenstad waren, concludeerde ik dat ze na haar afstuderen – sociologie, maatschappelijk werk, misschien psychologie – altijd in deze stad was blijven hangen. Maar het heldere denken en de alertheid waren er wel af, vond ik. Ook ordenen leek niet haar sterkste kant.
Een jaar of tien geleden had ze, zo vertelde ze, een herseninfarct gehad. De motorische problemen waren na een langdurige revalidatie vrijwel verdwenen. Maar organiseren en vooruitdenken waren nooit meer op het oude niveau teruggekomen. “Door gasten te ontvangen voor Vrienden op de Fiets houd ik mijn brein aan de gang. Dan moet je steeds weer afspraken maken, boodschappen doen en alles regelen en klaarleggen.”

Omdat een hersenbloeding of herseninfarct iemand het spreken zelfs bijna volledig kan ontnemen, realiseerde ik me opeens dat haar praten juist verrassend goed ging. Gewoon normaal. Wat was deze vrouw haar herseninfarct ontzettend goed te boven gekomen. En wat goed dat ze nog steeds zelfstandig kon wonen. En wat knap dat ze de bewuste keuze had gemaakt om als gastvrouw haar brein bezig te houden.

Terugdenkend aan deze ontmoeting verbaasde ik me erover dat mijn kijk op deze persoon honderdtachtig graden was gedraaid toen ik eenmaal het achterliggende verhaal wist.

Hoe vaak oordeel ik zonder het verhaal te kennen?

Maarten

Foto's:


0