22 oktober 2021

In de Biechtstoel: Sander Smits

BOEKEL – Enige tijd geleden haalde Sander Smits deze krant omdat hij met meer dan vijftig medestudenten, in het kader van 75 jaar bevrijding, fietste van Auschwitz naar Westerbork. Sander studeert mechatronica, is dus een volbloed techneut, maar houdt zich ook intensief bezig met goochelen, de kunst van het schijnbaar onmogelijke. Dit wordt een magische biecht.

Geloof je?

In mijn vakgebied, niet alleen beroepsmatig, dus in de mechatronica, maar ook in het goochelen. Ik geloof namelijk in de magie die ik overbreng op het publiek. Ik ben als jongen bij de scouting met die magie in aanraking gekomen. Michiel van den Elzen was mijn leermeester. Hij is helaas al op jonge leeftijd door een auto-ongeluk om het leven gekomen.

Wat is je grootste deugd?

Tja, dan blijf ik toch bij die passie voor het goochelen. Na het overlijden van Michiel heb ik bij een Amsterdamse goochelclub de draad weer opgepakt. Samen met een compagnon, Matthijs Pluk, bereid ik nu een dinershow voor, ‘Chef’s Dinner Night’. Gaat héél leuk en magisch worden.

Wat is je grootste zonde?

Eigenwijsheid! Vooral als ondernemer, maar ook als persoon. Nou ja, ’t is niet altíjd een slechte eigenschap. Wat ik ook nog moet noemen, is dat ik maar al te vaak het Boekels kwartierke hanteer. Ietwat te laat bij de afspraak zijn. Behalve bij mijn optredens, uiteraard.

Wat koester je het meest?

Familie en vrienden. Soms is dat ‘koesteren’ best moeilijk in de zin van dat als er feestjes te vieren zijn of er een uitgaansavondje is georganiseerd, ik vaak moet afzeggen omdat ik moet optreden. Maar echte vrienden prikken daar doorheen.

Wat stuit je het meest tegen de borst?

Pesten.

Waar kun je heimelijk van genieten?

De vrijheid! Ik heb gefietst voor de vrijheid, maar ik geniet zeker ook van de vrijheid die ik zelf tijdens het fietsen ervaar. Toen het plan voor de tocht van Auschwitz naar Westerbork vorm kreeg, was het basisidee dat we dat gingen doen om stil te staan bij het verleden, maar ook om het belang van vrijheid te benadrukken. We gebruikten tijdens de fietsetappes vaak de uitdrukking “drie keer links is óók rechts”, om aan te geven dat je de vrijheid hebt – of zou moeten hebben – om zelf je keuzes te maken.

Van wie kun je nog wat leren?

Auschwitz heeft veel indruk op me gemaakt. Dat enorme contrast ook. Het hotel waar we met onze fietsgroep logeerden, lag honderd meter van de ingang van het kamp af. Wij vierden de avond voordat we het kamp zouden bezoeken de vrijheid met een biertje, maar het feestelijke was er de volgende ochtend echt wel van af. Eenmaal door de kamppoort heen vóél je dat op die plek verschrikkelijke dingen zijn gebeurd, dingen die je eigenlijk niet kunt bevatten.

Achter welke deur in Gemert-Bakel of Boekel zou je wel eens een kijkje willen nemen?

Ik zoek het iets verderop. De Verenigde Staten, Las Vegas! Collega’s bezoeken. Goocheltrucs bespreken. Shows bekijken. En een heel klein gokje kan er dan ook nog wel vanaf.

Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?

Hans Klok? Nou, die heb ik al vaak gesproken. Nee, ik kies voor mijn zes jaar geleden overleden oma. Ik zou aan haar nog een keer willen vertellen hoe het met me gaat en hoe ik in het leven sta. Ze was altijd heel trots op mij.

Heb je verder nog iets op te biechten?

Ik rond dit schooljaar mijn studie af. Ik ga dan door naar het hoger beroepsonderwijs, en daarna wil ik op de juiste manier mijn beroep – want dat is het dan inmiddels – met mijn goochelpassie combineren. En misschien wordt het goochelen ook wel ooit mijn beroep.

Foto's:


0