21 oktober 2021

In Memoriam Harrie Donkers

Woensdag 29 september jl. werd het Sint Antonius en Sint Sebastianus Gilde opgeschrikt door het plotselinge overlijden van Harrie Donkers , als gevolg van een verkeersongeluk enkele honderden meters van zijn huis op De Stap in De Mortel. Het ene ogenblik welgemoed op zijn fiets gestapt en enkele ogenblikken later dood. Hij was 91 jaar en fietste elke dag nog 25 km.
Harrie Donkers stamt uit een “gruun”familie. Zijn vader Kobus was de nieuwe deken van het jaar 1915. Op het herdenkingsbord van de restauratie van de gildekapel in 1922 staat hij als lid vermeld.
Tot aan zijn huwelijk bleef hij lid, Zoals toendertijd gebruikelijk was, werd hij op dat moment ouderling. Harrie is niet tot nieuwe deken verkozen, maar zijn groene hart verloochende hij niet. Hij was met zijn zonen altijd present met koningschieten op Koks om te schieten voor een van de zilveren kruisen.
Maar in 1994 mocht Harrie meeschieten om de koningseer. En waarempel het lukte hem om het laatste restje van de houten vogel van de spil te schieten. Hij was voor twee jaren koning met als koningin zijn toenmalige vriendin Gerda van de Rijt, later in het jaar zijn echtgenote. Twee jaren droeg hij trots de koningsvogel en de koningschilden van zijn voorgangers en voegde er in 1996 bij zijn aftreden een prachtig schild aan toe. DTien jaar na zijn vorig koningsschot was hij weer op het juiste ogenblik aan de beurt; de vogel was al murw geschoten. Zijn ervaring als jager kwam hem nu van pas. Hij miste niet en werd voor de tweede maal koning. Opnieuw koos hij zijn vrouw Gerda Donkers-van de Rijt tot koningin. Samen vervulden zij de plichten, welke aan het koningschap zijn verbonden. Beiden waren zij dienstbaar, stelden hun “buitenverblijf” beschikbaar voor het gilde als dat nodig was. Harrie was present ook als er gewerkt moest worden.

Op Sint-Antoniusdag was hij de gastheer van het gilde als zij uitgebuurt waren na de H.Mis, de koffie met Antoniusbrood en de nazit. En die “”Donkerse” erwtensoep was echt groen en koninklijk gevuld.
Harrie bleef ook na de tweede koningsperiode het gilde trouw in de functie van zilverdrager.

Toen hij met zijn Gerda van de boerderij aan de Wolfbosch door het gilde werd verhuisd naar De Stap in De Mortel, dat was dus van Handel via Gemert naar De Mortel, werd de groep bij de slagboom aan de grens van De Mortel jn Paashoef, staande gehouden door een groene poortwachter. Zonder zijn voeten te wsasen kon hij niet verder naar zijn huis, luidde de mededeling. Voor Harrie was dat geen probleem en hij liet gewillig het water over zijn voeten gieten en afdrogen ook nog. Menigeen dacht aan dat moment terug als hij dat punt passeerde. Jammer, heel jammer, dat hij op dat punt moest verongelukken, waardoor blijheid en droefheid voortaan naar boven komen. Voor alles blijft de gedachte bestaan aan een bijzondere gildebroeder. Op donderdag 7 oktober jl. heeft het gilde hem na de uitvaartdienst voor de parochiekerk de laatste eer bewezen.
Harrie bedankt voor de broederschap en rust in vrede.

Namens het Sint Antonius en Sint Sebastianus Gilde Gemert,
Lau Huijbers

Foto's:


0