24 juli 2022

Nieuwe heup

Ik heb een nieuwe heup, een linker. Dat was nodig, want in de laatste periode voorafgaand aan de operatie gaf mijn manier van lopen een nieuwe betekenis aan het begrip ‘heupzwaai’. Het eigenaardige van een versleten heup is dat alles aan je been zeer kan doen, het dijbeen, de knie, het onderbeen, maar niet de heup. Toen ik na de diagnose, via een röntgenfoto gesteld, voor het eerst de chirurg bezocht, stelde ik te weten waar ik het ongemak aan te danken had. “Aha, een collega,” zei de heupdokter met een brede glimlach. “Nou nee,” antwoordde ik, “maar ik heb vanaf mijn 5e tot vorig jaar gevoetbald en zestig jaar tegen een bal aanschoppen is natuurlijk een slijtageslag voor zo’n gewricht.” Mijn aanname bleek van dezelfde kwaliteit als mijn heup.
Voor het eerst van m’n leven werd ik het grote voorportaal van de operatiekamers binnengereden, met een futuristisch licht zoals je dat in de Star Wars-films ziet, met bliepende monitoren en in groen plastic gehuld personeel dat schijnbaar doelloos allerlei te opereren of reeds geopereerde mensen in hun bedden rond duwde. Daar kreeg ik een ruggenprik, een zeer vreemde gewaarwording. Je bent je bewust van het feit dat heel dichtbij gezaagd en later geklopt wordt, en toch lijkt het alsof het operatieteam met iemand anders bezig is. Vier uur na de operatie werd ik al uit bed gehaald en diende ik de eerste stappen te zetten. Toen ik in de jaren ’90 een heemmakker bezocht na zíjn heupoperatie, diende hij dertien dagen in een ziekenhuisbed door te brengen. Ik evenwel werd binnen twintig uur ontslagen. Tijden veranderen, net als het leven ná zo’n ingreep. Fysiek ging het crescendo, maar mentaal… M’n drukke leventje viel stil én ik was mijn zelfstandigheid kwijt, voorwaar een aanslag op je ego. Inmiddels kan ik bijna alles zelf weer. Wel heb ik te dealen met een eigenaardig verschijnsel. Vóórdat het pond titanium en wat kunststof mijn heup verving, was mijn linkerbeen korter dan mijn rechterbeen. Nu is het andersom. “De nieuwe heup moet nog indalen,” is de medische verklaring. Ik kende dat begrip indalen wel, maar in een iets andere context. Och, je bent nooit te oud om te leren. Oud? Ik heb de eerste stap op weg naar de bionische mens gezet. Nog maar een paar honderd onderdelen en ik schrijf nog eeuwenlang columns. Blijf ze lezen!

Simon van Wetten

Foto's:


0