26 oktober 2022

Vreemdelingen

Er komen vluchtelingen uit een ver en vreemd land. Het zijn bakkers en slagers, kappers en conducteurs, artsen en ambtenaren. Vreemdelingen roepen altijd angst op. Dat is een normaal menselijk verschijnsel, angst voor de vreemdeling. Ik snap die angst. Je voelt je niet meer veilig. Maar vergis je niet. Zij hebben zich nog veel onveiliger gevoeld. Zij konden neergeschoten worden. Of opgepakt omdat ze hielden van iemand van hetzelfde geslacht. Omdat ze verklikt konden worden door de buurman die misschien werkte bij de geheime dienst of als informant mensen verlinkte met wie hij nog een appeltje te schillen had. Onveilig omdat ze hun geloof niet konden uitoefenen. Die verre vreemdelingen zijn heel angstig geweest voor marteling, angstig voor het verlies van hun kind of hun ouders of partner. De heel reële angst om te verdrinken bij de overtocht. Wie van ons zou niet willen vluchten als je zo’n leven had door een dictator die koste wat kost alles onder controle wilde hebben, het geweld niet schuwde en die jou vervolgde vanwege een andere overtuiging? En wie van ons zou dan niet blij zijn met opvang in een ver en vreemd land?
De komst van die vreemdelingen roept ook boosheid op. Ik snap die boosheid, want waarom krijgt jouw kind geen huis en zij wel? Dat gevoel is ook terecht, want onze overheid heeft te weinig gedaan om huizen te bouwen voor mensen met een kleinere beurs. En nu komen zij en krijgen zomaar een huis. Maar vergis je niet. Zij zijn vertrokken uit kapotgeschoten steden en dorpen. Er stond vaak geen huis meer overeind. Geen water meer, geen stroom. Je had geluk als je je mobieltje nog kon opladen. Niet alleen gebouwen waren kapot. Gezinsleden waren dood of spoorloos verdwenen. Kinderen lagen bedolven onder het puin na een bombardement. Wil je op zo’n plek blijven? Wie van ons zou niet blij zijn met een huisje, hoe klein ook, in een ver en vreemd land.
Driehonderd is wel wat veel, maar toch ben ik hoopvol: Bakel, gastvrij en gezellig. Ik denk dat we tijd krijgen om aan het idee te wennen, want er moet nog heel wat geregeld worden. Ik denk ook dat onze ware Bakelse aard weer bovenkomt als de eerste emoties wat geluwd zijn. Ik denk dat er in Bakel mensen zullen zijn die de vreemdelingen gaan helpen met van alles en nog wat. Dat er mensen zijn die kennis willen maken met deze getraumatiseerde mensen en dat die dan zullen merken dat het gewone mensen zijn zoals jij en ik. (Noot: deze column is mijn persoonlijke mening; niet die van De Stem van Bakel).

Peter Lucassen
Oud-huisarts Bakel

Foto's:


0