23 november 2022

In Memoriam: Ad Marinus

GEMERT – Ad Marinus, oud-directeur en in het laatste deel van zijn leven ook bewoner van woonzorgcentrum Ruijschenbergh, is jongstleden donderdag, 17 november, op 96-jarige leeftijd overleden.

Door Simon van Wetten

Ad Marinus is geboren in Eerde en werkte in Schijndel toen in 1970 het nieuwe Bejaardenhuis Ruijschenbergh in Gemert werd geopend. Ad solliciteerde en werd de eerste directeur. De transitie van een door de zusters van Nazareth geleide bejaardenzorg naar een modern verzorgingshuis leidde tot prachtige, soms zelfs hilarische verhalen, later door Ad met verve verteld. Dan bleek ook zijn waardering voor het werk van de nonnen. “Zij hebben met weinig geld heel lang de bejaardenzorg in Gemert geregeld, en trouwens ook een deel van het onderwijs. Zij verdienen eer en respect.”

Naast zijn directeurschap zag Ad kans zich in de Gemertse dorpssamenleving te nestelen. Hij hielp mee met de oprichting van de lokale omroep, was lid van de Heemkundekring en zette zich met alles wat hij in zich had in voor de hulp aan het ziekenhuis in Titu, Roemenië. Dat typerend energieke van Ad was des te meer bewonderenswaardig, omdat hij in zijn jonge jaren, net na zijn huwelijk, zeven maanden in het ziekenhuis en daarna nog zes maanden thuis in bed heeft gelegen. In die periode verschrompelde zijn evenwichtsorgaan en dat had als consequentie dat Ad de rest van zijn leven altijd weloverwogen zijn stappen moest zetten. Autorijden mocht en kon niet.

Bijna zes jaar geleden nam Ad plaats in de Biechtstoel, de bekende rubriek in deze krant. Dat was kort na het overlijden, nota bene op hun 65ste huwelijksdag, van zijn vrouw Truus. De antwoorden op drie van de geijkte vragen tekenen de persoon van Ad Marinus ten voeten uit. Op de vraag ‘Geloof je?’ zei hij: “Geloof zit niet in het aantal keren dat je naar de kerk gaat of een weesgegroetje bidt. Voor mijn vrouw Truus en mij zat geloof altijd in het antwoord op de vraag: ‘Hoe leef je?’ Is dat leven met fatsoen, met de bereidheid je aan te passen, iets te doen of laten voor een ander, niet alleen maar praten, maar vooral ook doen?” Dat de zorg ook ver na zijn pensionering een zorg was voor Ad, bleek uit zijn antwoord op de vraag van wie hij nog wat kon leren. “Van iedereen die geduld kan doceren. Het bekritiseren van de zorg is tegenwoordig in, maar ik heb met Truus ondervonden dat de zorg goed is, vol van geduld en begrip. Dat onterecht negatieve imago heeft als gevolg dat jongeren niet snel voor de zorg kiezen. Maar echt, het gaat met de zorg heus wel goed.”
De allerlaatste vraag, ‘Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?’, krijgt met het overlijden van Ad een extra lading. Zijn antwoord destijds: “Met mijn Truus. Ik zou haar vragen: Waar ben je nu? Wat beleef je nu? Dat grote vraagteken van het hiernamaals. Is er nog iets? Want ach, dat idee van de hemel, zoals vroeger, dat is nu wel weg.”

Beste Ad, dat grote vraagteken wordt nu misschien een uitroepteken. Rust in vrede

Foto's:


0