16 november 2022

Levensgroot beeld van hert markeert 100-jarig bestaan De Rips

DE RIPS – Het hert lijkt zó uit het bos te komen lopen. Het dier staat nog even stil om het juiste moment te kiezen. Ongeschonden de weg naar Milheeze oversteken is letterlijk van levensbelang. Kunstenares Anneke de Vocht heeft een beeld aan De Rips geschonken dat bij het dorp past.

Door Simon van Wetten

Het is zaterdagmiddag en de onthulling is aanstaande. De belangstellende Ripsenaren verzamelen zich bij het Bosmuseum rond een stevig ingepakt sculptuur, uiteraard met een opschrift dat verwijst naar het honderdjarig bestaan van het Peeldorp. Tom van de Mortel, voorzitter van de stuurgroep ‘100 jaar De Rips’ vertelt over de voorgeschiedenis van de zo dadelijk te verrichten onthulling en dankt daarbij voor de gulle gift – want dat is het – van Anneke de Vocht, en spreekt ook zijn waardering uit voor het gemeentebestuur, dat deze plek beschikbaar heeft gesteld en de betonnen sokkel heeft laten vervaardigen. “En zeker ook dank aan de gemeentewerkers die dit zware gevaarte op die sokkel hebben neergezet.”

Wethouder Willeke van Zeeland, zelf afkomstig uit De Rips, is blij met de creatieve aanwinst. “Mooi en op een prima plaats in de openbare ruimte. De mensen die bij het bosmuseum op de bankjes zitten, zullen ernaar kijken en erover praten.”

Samen met de schepper van het beeld onthult de wethouder onder applaus van de aanwezigen vervolgens het levensgrote hert, getooid met een stoer gewei. Het blijkt gemaakt van ontelbaar veel aan elkaar gelaste metalen pinnetjes en het heeft een heel open structuur. Dat geeft een zeer bijzonder effect; je kijkt er dwars doorheen en toch ook weer niet.

Anneke, Gemertse van huis uit, vertelt over haar beweegreden. “Mijn man en ik hebben hier veertien jaar met groot plezier gewoond. We hadden er een B&B en dat werk combineerde ik met een baan als grondstewardess op Eindhoven Airport. Gezondheidsproblemen gooiden roet in het eten en ik heb mijn baan ingeruild voor een nieuwe uitdaging. Creativiteit én lassen. Ik werk met een lasapparaat en maak zo mijn figuren. Als ik ze ergens laat zien en mijn man staat erbij, dan denken de kijkers dat híj de kunstenaar is. Lassen wordt blijkbaar nog steeds gezien als typisch mannenwerk.” Zullen we het dan ‘stoere vrouwenkunst’ noemen? “Goed idee. Ik vind het zelf namelijk ook stoere beelden. Verder moet ik nog even vertellen dat we twee-en-een-half jaar geleden naar Helmond zijn verhuisd. We wilden kleiner én dichter bij kinderen en kleinkinderen wonen. Maar we hebben ons hart aan dit fijne dorp verpand en mijn man en ik komen er nog heel vaak. Bij de aanloop naar de viering van het eeuwfeest bedacht ik dat ik iets bijzonders aan De Rips wilde schenken, want het was goed wonen hier!”

Als Anneke nu vanuit Helmond De Rips komt binnenrijden, zal haar blik naar links gaan en dan kijkt het hert haar aan. Háár hert. Twee kleindochters, de hoogte van drie turven nog niet gepasseerd, houden gedurende de onthulling ieder een hand van oma vast. Ja, ze vinden het hert heel mooi. En een oma die zoiets kan, nou, dat is toch wel héél knap.

En zo is het maar net. Een hert aan de bosrand. Niet schichtig, wel doorzichtig. Een aanwinst.

Foto: Het hert wordt bekeken door Tom van de Mortel, Anneke de Vocht, haar kleindochters en door wethouder Willeke van Zeeland.

Foto's:


0