02 december 2022

In de Biechtstoel: René van Hoof

HANDEL – In 1980, na een opruimactie – 40 vrachtwagens rotzooi uit de Handelse bossen gehaald – en het verplaatsen van het motorcrosscircuit naar de Wolfsbosch, werd de Stichting Werkgroep Natuur en Milieu opgericht, waar uiteindelijk natuureducatiecentrum ‘De Specht’ uit voortkwam. René van Hoof hielp als 12-jarig jochie (“niet aldóór”) zijn vader Harrie bij het werk in de natuur, nu is hij de beheerder van De Specht.

Geloof je?

Ik geloof in het overbrengen van de waarde van de natuur. Dat omvat een rondwandeling over ons terrein, ik wijs de kinderen en volwassenen op dingen die zij anders niet zouden zien. Ik laat de natuur beleven, proeven, ruiken, in de hoop dat er meer respect voor al dat moois ontstaat en dat onder de kinderen sommigen zich geroepen voelen om later beroepsmatig of als vrijwilliger ook iets voor de natuur te gaan doen.

Wat is je grootste deugd?

Nee, niet eens zozeer de kennis van de natuur – in het land der blinden is éénoog koning – maar vooral het overbrengen ervan, dat ik de mensen die hier komen ook echt kan boeien. Ik heb in 2002 de opleiding tot boswachter in Velp gedaan, en sindsdien weet ik: het gaat om natuurbeléving.

Wat is je grootste zonde?

Dat er voor mij geen andere weg is. Iets anders gaan doen is niet aan de orde. Ik ben te verknocht aan wat ik hier op De Specht doe én ik ben ietwat dwangmatig, dus een verandering zit er niet in. Die dwangmatigheid uit zich bijvoorbeeld in het idee dat ik op een bepaalde avond de heikikker wil gaan bekijken, een zware storm steekt op en ik ga dan toch, terwijl het ronduit gevaarlijk is. Alleen voor die heikikker!

Wat koester je het meest?

Ik koester het leven met al z’n ups en downs en in alle opzichten. Voor mezelf, maar ook voor het leven en daarmee ook de dood van anderen, zoals je dat in de natuur tegenkomt. Je wordt er dagelijks mee geconfronteerd, ik stuitte van de week nog op een konijn dat door een wezel in de nek was gebeten. Het is maar een voorbeeld.

Wat stuit je het meest tegen de borst?

De totale respectloosheid van sommige mensen voor de natuur, of het nu hondenbezitters, mountainbikers of natuurfotografen zijn die veel te ver gaan voor dat ene mooie plaatje. Mensen die tropische dieren houden, ook zoiets. Natuurlijk, vaak gebeurt dat uit onwetendheid, maar toch…

Waar kun je heimelijk van genieten?

Wanneer ik met mijn verrekijker of telescoop door de natuur struin. Zo ga ik elk jaar naar de Tongelaar in Mill, een prachtig gebied, ik heb er pas de grauwe klauwier gezien. Heel zeldzaam. Vogels kijken is mijn grootste passie, dan kom ik ook het meest tot rust.

Van wie kun je nog wat leren?

Ik leer nog dagelijks, kom telkens weer iets tegen waarbij ik dan denk ‘wat is dit nou’? Zelfs met vogels heb ik dat, dan hoor ik er eentje die ik aan het geluid niet herken. Blijkt het bijvoorbeeld een zwartkop met een Oost-Europees accent te zijn. Jawel, elke vogel heeft z’n eigen dialect. En wist je dat de hersens van eekhoorns in de herfst vergroten? Er zijn dan slimmerds bij die stiekem kijken waar andere eekhoorns hun wintervoorraad begraven. En er zijn onder die andere eekhoorns er ook een paar die dat doorhebben, en dan net doen álsof ze iets begraven.

Achter welke deur in Gemert-Bakel zou je wel eens een kijkje willen nemen?

Een open deur. En buiten Gemert-Bakel, in Noord-Spanje, om de lammergier te zien, en dan in de Pyreneeën de wolf en de beer. Ach, die wolf, zo’n prachtig en slim dier.

Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?

Met David Attenborough of Jane Goodall. De ware natuurkenners, die het ingenieuze van de natuur fantastisch kunnen overbrengen.

Heb je verder nog iets op te biechten?

Ik zit heel graag en vaak op een terrasje met een wijntje, en dan mensen kijken. Lijkt het tegenovergestelde van natuur, maar dat is het niet.

Foto's:


0