22 januari 2023

Knippen tien cent

Familieverhalen. Ik zwelg erin. Waarom? Het geeft jouw genen, je DNA, een gezicht. Je voegt je bij de verwanten die er maar al te vaak al niet meer zijn, en dat zonder eerst te moeten overlijden. Inderdaad, een prettige bijkomstigheid.

U begrijpt, u ontkomt er niet aan – of u moet nu stoppen met lezen – dat zo’n familieverhaal aan het gisten is. De hoofdrolspelers zijn de net iets jongere broers van mijn vader, mijn ome Henk en ome Theo, en hun neef Frans Peeters, die u nog kent van de autogarage in het Kruiseind. Hun moeders waren zusters, meisjesnaam Verhappen. Het verhaal speelt nog voor d’n oorlog. Theo en Frans waren een jaar of tien, Henk twee jaar ouder. Hun moeders oordeelden dat het voor de twee kleinsten tijd werd om naar de kapper te gaan. Aan Henk de opdracht om het kappersbezoek in goede banen te leiden, woordvoerder te zijn en de financiële consequenties af te handelen. Hij kreeg twee dubbeltjes mee, want een knipbeurt kostte tien cent. Er werd dus een keer níét bezuinigd, want met een soortement tondeuse zowat kaal scheren kon al tegen een tarief van vijf cent. Maar dat wilden Theo en Frans uitdrukkelijk niet, ze waren al tien jaar en oud genoeg om een beetje ijdel te zijn.

Goed. Het drietal arriveerde bij de kapperswinkel, het belletje van de deur klingelde, en de kapper vroeg wat de jongeheren beliefden. Henkie, daartoe officieel aangesteld, legde uit: “Deze twee kort scheren en voor mij een sigaar van een dubbeltje.” Waarschijnlijk te verbouwereerd of te verlegen om te protesteren, werden Theo en Frans in de kappersstoel gezet en terwijl hun lokken naar beneden dwarrelden, keek Henk, superieur en nonchalant aan zijn bolknak trekkend, zonder enige vorm van medelijden toe hoe zijn broer en neef lichamelijk en geestelijk beschadigd raakten.

Na de scheerbeurt blèrden de twee op huis aan, en Henk wandelde op z’n gemak verder het dorp in. Zijn sigaar was nog lang niet op en zo kon hij heel stoer laten zien welke luxe hij zich als twaalfjarige kon permitteren.

Hoe het huisfront op Henkies inventieve manier van doen reageerde? Dát zou ik ook wel willen weten. Waarschijnlijk vanwege de lachsalvo’s vergeten te vragen. Zowel Theo als Frans hadden in hun latere leven niet bepaald een volle haardos. Een oorzakelijk verband? Nee, maar ome Henk hád kunnen zeggen: “Ik heb ze vast laten wennen.”

Simon

Geef een reactie op dit bericht...

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.