Brilslangbrilhersteller
NieuwsSchrijven is een uiterst plezierige en creatieve bezigheid. Ik ben er al vanaf de vijfde klas – nu groep 7 – mee bezig. Net als met lezen trouwens, dat doe ik ook graag. Onze bovenbuurman werkte in de jaren ’60 als drukker bij de Arbeiders Pers en nam stapels kinderboeken voor mij mee. Zodra ik die uit had, gaf ik ze een nummer en leende ze uit aan mijn leeftijdgenoten in onze straat, tegen de schappelijke vergoeding van enkele dubbeltjes. Goed, de helft van mijn boeken kreeg ik nooit meer terug, maar ik troost me met de wetenschap dat ik het literaire niveau van de Derde Looiersdwarsstraat in de Amsterdamse Jordaan op een hoger peil heb gebracht.
Het enthousiasme voor het schrijven heb ik aan meester Van der Wegen te danken. Deze alleraardigste en zeer bekwame onderwijzer introduceerde het fenomeen ‘opstel’. De eerste keer moest het gaan over ‘dieren’. Ik koos voor de brilslang. Peinzend over de openingszin tekende ik vast een slang met een piepklein brilletje op de kop. Ineens wist ik waar het verhaal over moest gaan. Mijn brilslang, zeker niet de giftige cobra die met name in India rondkruipt, maar meer een grote vriendelijke boekenwurm, kreeg een ongelukje in de boekenkast. Vier omvallende boeken uit de serie ‘Arendsoog’ hadden geen steun meer omdat de boeken verderop in de rij waren uitgeleend en (nog) niet geretourneerd. De jeugdlectuur vernielde de bril. De arme slang was, hoewel dat bij deze diersoort eigenlijk altijd al het geval is, uiteraard zeer onthand. Zonder bril kon het beestje niet lezen.
De eigenaar van de betreffende boekenkast - ik dus - wilde het arme serpentje graag helpen en bracht de twee stukken bril naar een brilslangbrilhersteller. Het woord ‘opticien’ behoorde in die dagen nog niet tot mijn woordenschat; ik maakte deel uit van een brilloos gezin. De brilslangbrilhersteller was heel aardig en was bereid - hij had een zoontje van mijn leeftijd en leek trouwens erg veel op de schoenmaker in de Hazenstraat – om voor de reparatiewerkzaamheden geen cash geld, maar enkele exemplaren van Arendsoog te aanvaarden. Met het herstelde brilletje ging ik blij naar huis. Mijn brilslang-boekenwurm was nog blijer en begon onverwijld aan deel vijf over de moedige cowboy en diens vriend Witte Veder.
Meester Van der Wegen las mijn opstel voor en ik was verrast door de enthousiaste reacties van de klas. Aha, bracht een leuk stukje dát teweeg? Sindsdien vind ik schrijven leuk…
Simon