Jos Vogels
GEMERT – Hij hield zich in zijn werkzaam leven vooral bezig met grasmaaiers en machines voor de pelsdierenindustrie. Uitvalsbasis: een van de alleroudste huizen van het dorp. Tegenwoordig is de geboren en getogen Gemertenaar Jos Vogels met pensioen, maar veel tijd om te genieten van het prachtig uitzicht dat hij vanuit zijn huis heeft op de aloude Sint Janskerk, is er voor Jos nog niet bij. Met name in en om dat monumentale gebouw heeft hij allerlei werkzaamheden op zich genomen.
Geloof je?
Gezien de voorgaande woorden zou het vreemd zijn als ik zou zeggen dat ik níet geloof. Dus jawel, ik geloof. Ik ben ook al zevenenveertig jaar lid van het kerkkoor, heb nog steeds hulp van boven en zodoende staat in mijn vaandel: Alles komt goed.
Wat is je grootste deugd?
Volhouden. Nooit opgeven. Als er veel van mij wordt gevraagd, kan ik ook veel geven. Ik heb wel eens ooit twee nachten achter elkaar doorgehaald. Op een zaterdagmorgen om 7 uur begonnen, tot maandagavond 11 uur, aan één stuk door gewerkt, gewoon omdat het moest. Puur op adrenaline maar uiteindelijk verander je toch in een soort zombie. Tja, dat hoort nu eenmaal bij het zelfstandig ondernemerschap.
Wat is je grootste zonde?
Afspreken. Ik bedoel daar de agendavoering mee. Te druk, met teveel zaken rekening moeten houden. Tegenwoordig gaat dat wel beter, maar ik heb ook als pensionada nog allerlei functies en allerlei verplichtingen, gewoon omdat ik het leuk vind om veel om handen te hebben.
Wat koester je het meest?
Ons gezin – Mieke en ik hebben drie zonen – en dan met een speciale vernoeming van de kleinkinderen. Acht stuks, waaronder een tweeling. En, iets heel anders, ik hou ook van grote auto’s. Ik heb altijd, als het maar even kon, een grote auto gereden.
Wat stuit je het meest tegen de borst?
Wat je wel vaker leest in deze rubriek: onrecht. Als ik op onrecht stuit, dan word ik een hele taaie. Dan laat ik niet los. Datzelfde geldt voor het geconfronteerd worden met een technisch probleem. Dat moet en zal opgelost worden. Dat hoort dus eigenlijk bij die grootste deugd waar zojuist naar werd gevraagd.
Waar kun je heimelijk van genieten?
Van mooie natuur. Ik ben een natuurmens. Dus ik geniet ook van pas gevallen sneeuw, van weidsheid én van de herfstkleuren in het bos of van de bomen rondom het kasteel. Zeker als die kleurenpracht dan ook nog eens wordt weerspiegeld in het water. Heel mooi!
Van wie kun je nog wat leren?
Ik weet vooral wát ik graag nog wil leren. Namelijk foto’s maken. Goeie foto’s. Dus stukken beter dan dat ik ze nu maak. Ik fotografeer graag, gewoon met m’n telefoontje. Ik leg bij voorkeur alles vast wat ik zoal op een dag tegenkom of waar ik mee bezig ben. Weggooien kan altijd nog…
Achter welke deur zou je wel eens een kijkje willen nemen?
Ik ben vanwege mijn werk in heel veel landen geweest en daar hebben ze uiteraard ook deuren. Vaste prik waren bijvoorbeeld de jaarlijkse beurzen in Denemarken, Griekenland en Polen. Ook in een land als Oekraïne kwam ik regelmatig. Toch is er nog wel een deur die ik graag open wil maken. Namelijk de ingang naar de Grand Canyon in Arizona. Na de Niagara Falls en de Space Needle in Seattle is die Canyon nog een bucketlist-iets. Maar Mieke, mijn vrouw, moet wel mee.
Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?
Met mijn vader en moeder. Zij hebben altijd meegeholpen in de zaak. Het zou magnifiek zijn als ik ze kon vertellen hoe het na hun verscheiden verder is gegaan. En als ik nóg iemand mag noemen: een weesgegroetje met Toon Jaspers, de eeuwige Gemertse wethouder die op mij altijd diepe indruk maakte.
Heb je verder nog iets op te biechten?
Mijn doel is om honderd jaar te worden. Een eeuwfeest, compleet met bankje als gemeentelijk geschenk. Echt, het bevalt prima hier en ik wil nog lang niet van deze aardkloot af.