Toon Keursten
DE MORTEL – Twee keer in deze Biechtstoel? Dat kan niet, behalve wanneer je een uitzonderlijk alter ego hebt. Elk jaar rijdt medio november een ‘vreemdeling’, zeker niet verdwaald, getooid met een eigenaardig rood hoofddeksel, op een scheenwit rijdier door de Gemertse straten. Díe wit-bebaarde persoon zat ooit in onze Biechtstoel. Maar Toon Keursten debuteert. Hij is geboren en getogen in De Mortel en woont daar al zijn hele leven, op zijn tijd in het leger na. Militaire dienst, KVV-er, beroeps. “In die periode heb ik ’s avonds de HAVO gedaan. Na mijn afzwaaien ging ik naar de PABO en werd onderwijzer op de Michaëlschool in Gemert. Daarna was ik tien jaar directeur van de Meester Ivenschool in Elsendorp, vervolgens tien jaar van De Schalieren en ’t Otterke in Beek en Donk. Nee, nooit in De Mortel. Maar mijn vrouw Henriëtte stond hier wel aan school.”
Geloof je?
Geloven, dat is een groot woord, maar érgens moet er iets zijn, érgens is alles ontstaan en soms loop je tegen iets aan waardoor je denkt: ‘Is dit wel toeval?’ Of… valt het je toe?
Wat is je grootste deugd?
Belangstellend en betrokken zijn. Zeker ook bij ons in het dorp. Iedereen laten voelen: je telt mee. Ik geef rondleidingen, ben heel actief in de parochie, ook bij carnavalsvereniging De Krulstarte en bij de dorpsfeesten. Burgemeester Van Maasakkers zei destijds: “Er hoeft in De Mortel maar een hond dwars de weg over te steken en ze vieren er een dorpsfeest.” Inderdaad, ooit was zelfs de opening van een toiletwagen meteen ook aanleiding voor een dorpsfeest.
Wat is je grootste zonde?
Geen ‘nee’ kunnen zeggen. De zojuist genoemde betrokkenheid zorgt voor een bijna steevast ‘ja’ als mij wordt gevraagd mee te doen.
Wat koester je het meest?
Uiteraard ons gezin, kinderen en kleinkinderen. Ook mijn gezondheid en niet te vergeten de heel fijne dorpssfeer in De Mortel, die koester ik oprecht.
Wat stuit je het meest tegen de borst?
Ik heb een enorme hekel aan elkaar geen hand willen geven, aan ruzies en tegenstellingen. Of dat nu in het klein gebeurt, dus bij familiekwesties of burenruzies, of in het groot, bij alle internationale verwikkelingen die tegenwoordig de nieuwsberichten beheersen.
Waar kun je heimelijk van genieten?
Van gebakken spek met gebakken ei, van PSV, maar óók van Sinterklaas op het paard. En ik geniet ervan dat ik ondanks mijn leeftijd, ik ben de tachtig gepasseerd, nog steeds met overgave kan sporten. Ik hou me bezig met wielrennen en doe aan crossfit, dat is gewichtheffen, atletiek en gymnastiek in één trainingsvorm. En ik tuinier, dat mag je qua beweging ook een sport noemen.
Van wie kun je nog wat leren?
Van de mensen die zich wél sociaal opstellen en altijd bereid zijn een handreiking te doen en zich willen inzetten. Niet dat ik dat niet ben en doe, maar medestanders zijn altijd welkom en van hun aanpak valt ook weer te leren.
Achter welke deur zou je wel eens een kijkje willen nemen?
Achter de deur van president Trumps werkkamer in het Witte Huis. Om er zo achter te komen wat die man bezielt. Wat beweegt hem? Voelt hij geen verantwoordelijkheid voor alle nare gevolgen van zijn doen en laten? Er gaat bijna geen dag voorbij of Donald Trump doet of roept iets dat op z'n minst stevig hoofdschudden oplevert, en soms zelfs regelrechte verbijstering.
Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?
Met mijn in 2005 overleden broer Wim. Hij heeft jarenlang in Brazilië als missionaris gewerkt, is vervolgens uitgetreden, maar als sociaal werker in dezelfde Braziliaanse parochie heel actief gebleven. We konden vanwege de afstand niet op tijd aanwezig zijn bij de crematie, maar hebben later wel zijn as uitgestrooid op zijn lievelingsplek, een zandbank in een naburige rivier waar hij vaak ging vissen. Tijdens ons verblijf in zijn woonplaats bleek hoe enorm geliefd hij was bij de bevolking.
Heb je verder nog iets op te biechten?
Ja! Dat ik hoop op een rustiger en gelukkiger wereld.