Jan-Willem en Jelle werkten in het Olympisch TEAMNL Huis
'Sfeer was fantastisch'
MILAAN/GEMERT – Ruim twee weken lang, gedurende de Winterspelen, werkten Jan-Willem Bello en Jelle van der Pol in het Staatsloterij TeamNL Huis in Milaan. Het leverde hen mooie ontmoetingen en een schat aan ervaringen op. Omgeven door souvenirs als oranje jassen, dassen, shirtjes en een rugzak, het officiële vest van de Olympische Winterspelen en de knuffel plus Friese vlag van Femke Kok vertellen zij hun verhaal.
Door Simon van Wetten
Voor Jelle was het de eerste keer. Normaliter is hij leidinggevende in de elektrotechniek, nu kwam hij voor heel andere taken te staan. Jan-Willem, student aan de School voor Journalistiek, was ook al bij de Zomerspelen in Parijs.
Kenden jullie elkaar al? Beide heren lachen. Jelle: Bij het inschrijven tijdens de crew dag op Papendal spiekte ik een beetje bij mijn voorganger, en die vulde de bekende postcode 5421 in. Kom jij ook uit Gemert? Ja dus.” Jan-Willem: “We besloten samen naar Schiphol te reizen. De moeder van Jelle zou ons met de auto naar het station van Helmond brengen. Dat leverde de eerste vertraging op, want toen bleek dat onze moeders elkaar al minstens vijfentwintig jaar kennen. Je snapt, dat duurde even. Jelle: “Het tweede oponthoud was de brand in de Schipholtunnel. We moesten met de trein via Den Haag om. Al met al waren we nog net op tijd op Schiphol.”
Wat waren jullie taken in het TeamNL Huis? "Vooral 't spul draaiende houden, dingen die kapot waren repareren, de dj booth op het podium zetten en de bekabeling verzorgen.” Jelle diende tussendoor bij de try-outs tegenover Snollebolleke Rob Kemps te gaan staan, als stand-in voor een willekeurige medaillewinnaar. "Ik ben nu de eerste Nederlander met negen gouden medailles op zijn naam.” Als het feest eenmaal begon waren er weer andere dingen te doen. "De sfeer was fantastisch. Zodra iemand met iets glanzends om de nek arriveerde, barstte de feestvreugde los. De schaatsers zie je dan backstage voorbij komen en je kon ze even feliciteren. Met de optredende artiesten had je méér contact. Wel hadden de winnaars een aparte lounge, waar zij zich even konden ontspannen, familie en kennissen ontmoetten en een bitterbal nuttigden. Die bitterbal is sowieso een soort Nederlands volksvoedsel, er zijn er in die ruim anderhalve week zo'n 20.000 doorheen gegaan. Nee, uiteraard niet alleen voor en door de sporters, vooral door het publiek.”
Om 01.00 uur diende het Huis leeg te zijn. Jan-Willem: “Dan moesten wij de confetti opruimen, de dixies naar buiten brengen en alles vast klaar zetten voor de volgende dag. Om een uur of twee was dat werk gedaan en dan stonden we telkens voor het dilemma: gaan we nog naar een terrasje of gaan we naar het hostel?” Maar de volgende morgen waren jullie vrij? “Tot een uur of drie konden we gaan en staan waar we wilden, we zijn naar een paar wedstrijden geweest en het centrum van Milaan was ook heel prettig.
“De leukste bijkomstigheid? Dat was volgens Jelle en Jan-Willem, al snel de Gemertse tweemansbob genoemd, dat zij op straat door hun oranje outfit als sporters werden herkend. “Dan werd je daarop aangesproken en dan zeiden we dat we meededen met de massasprint voor het skiën. Onzin natuurlijk, dat onderdeel bestaat helemaal niet. Een enkele slimmerik vroeg dan waarom we dan niet in Cortina d’Ampezzo waren. Dan antwoordden we dat een paar dagen vrij wel moest kunnen…”
Een belangrijke bezigheid was ook het verzamelen van pins, een soort speldjes van deelnemende landen. “Die spelde je dan op je oranje das, hoe meer, hoe beter. Een soort statussymbool.” Daarom bezochten beide heren onder andere ook het Braziliaanse, het Italiaanse en het Chinese Huis en de Belgische pub. Tot slot laten zij nog een filmpje zien. Op het podium van het TeamNL Huis dansen twee kingsize Klapwanten, levensgrote oranje mascottes die het publiek tot applaudisseren bewegen. U mag raden wie daaronder verstopt zitten…