Toon Kluijtmans
GEMERT – Opgegroeid in Gemert, koos Toon Kluijtmans, eenmaal schooljongen áf, voor het beroep van loodgieter. En een halve eeuw later, Toon was zowat met pensioen, werd hij koster in de aloude Sint Jan. Dat is nu twaalf jaar geleden. “Niet dat ik tevoren de kerkdeur platliep, maar ik kwam er toch regelmatig. Dat heb ik van thuis uit meegekregen. En in de derde, vierde klas kwam je op weg naar de Komschool wel eens de pastoor tegen, met de hostie op weg naar een bediening. Dan moest je knielen. Deed je dat niet, dan kreeg je wat later een stevige reprimande.”
Sinds enige tijd is Toon écht met pensioen.
Geloof je?
Ik vind het moeilijk om precies uit te leggen wat geloof voor mij inhoudt. Zoiets is nu eenmaal heel persoonlijk. Laat ik zeggen dat het geloof mij een houvast geeft. Hier, dit ronde metalen doosje, dat draag ik altijd bij mij. Er zit een rozenkrans in. Die haal ik nooit uit dat doosje, maar toch, baat het niet dan schaadt het ook niet.
Wat is je grootste deugd?
De dingen die ik doe, doe ik met volle inzet en overtuiging. Mijn vrouw en ik hebben al sinds we getrouwd zijn allerlei vrijwilligerswerk gedaan. Ik bij twee carnavalsverenigingen, bij de Rollerclub in Beek en Donk, waar onze jongste dochter schaatste, en bij de Gemertse Atletiekclub, waar mijn oudste dochter sportte. Tegenwoordig ben ik acoliet bij uitvaarten en ik heb mij kort geleden aangesloten bij de groep die het kerkhof onderhoudt.
Wat is je grootste zonde?
Hoe vreemd het misschien ook klinkt, maar eigenlijk ook die inzet. Want ik leg de lat hoog en verwacht dat ook van de andere mensen waarmee ik werk. Dan ben je weleens te kritisch, niet alleen op jezelf, maar ook op anderen. En dat komt niet altijd goed over.
Wat koester je het meest?
Mijn vrouw, onze twee dochters, m’n schoonzoon en zeker ook de twee kleinkinderen. Daar ben ik gek op en ik geniet, ze zijn 5 en 7 jaar, van de manier waarop zij zich ontwikkelen. En over genieten gesproken, dat koester ik, nu ik het minder druk heb, sowieso.
Wat stuit je het meest tegen de borst?
Onrecht! Daar kan niemand tegen. Bij mij speelt vooral dit: wanneer je ergens met hart en ziel voor werkt, en dat járenlang, dan verwacht je een beetje waardering. Die heb ik ook wel gehad, ik ontving immers een koninklijke onderscheiding, maar toch, als je compleet wordt af geserveerd ondanks jarenlange inzet, dan doet dat pijn. En voor alle duidelijkheid, dan doel ik absoluut niet op mijn werk bij de parochie, integendeel.
Waar kun je heimelijk van genieten?
Van fietsen. Mijn vrouw en ik zijn ‘goei-weer-fietsers', en dan vooral van terras naar terras. Eerste rondje van het nieuwe seizoen is altijd Elsendorp-De Rips-Milheeze-Bakel en zo terug naar Gemert. En overal leggen we aan. En, iets heel anders, ik geniet ook van de kersttijd, van de sfeer, de versieringen, ik richt ons huis dan compleet opnieuw in. En bijtijds!
Van wie kun je nog wat leren?
Van degenen die makkelijk dingen los kunnen laten, afstand kunnen nemen. Ja, ik zou af en toe wel wat losser in het leven willen staan.
Achter welke deur zou je wel eens een kijkje willen nemen?
Ik ben vanwege m’n vak achter duizenden voordeuren gekomen. Dus een deur hoeft er niet per se voor te zitten. Wel was lang een wens: naar Rome. Maar dat is inmiddels gebeurd. Fantastische stad! De nieuwe wens: Sardinië. Dat gaat binnenkort gebeuren.
Met wie zou je wel eens een weesgegroetje willen bidden?
Met mijn schoonmoeder. Zij was 97 toen zij drie jaar geleden overleed, maar tot het einde scherp en bij de tijd. Zij heeft mij ooit, ik was halverwege de twintig, fantastisch opgevangen. Met haar ging ik vaak, dat vond ze heel leuk, naar allerlei processies en bedevaartsoorden.
Heb je verder nog iets op te biechten?
Nee hoor, ik heb alles verteld, misschien eigenlijk wel teveel.